Në ndeshjen e fundit të kombëtares shqiptare në Leskovc, historia e futbollit shqiptar mori një tjetër dimension. Një gol i shënuar nga Rei Manaj shënoi jo vetëm triumfin sportiv, por gjithashtu shërbeu si një rikthim simbolik pas 11 vitesh tension. Ky moment, i shoqëruar me simbolin e shqiponjës, i dha fund një periudhe të gjatë pritjeje dhe dhimbjeje për shqiptarët, që në atë stadium e ndjenin dhunën dhe urrejtjen serbe.
Në tribunat e stadiumit, sporti bie ndesh me një atmosferë armiqësore. Tifozët serbë e përcillnin ndeshjen me thirrje që të kujtonin tensionet historike. Gjyqtari nxori kartonën për Manaj për provokim, ndërsa tifozët serbë vazhdonin me biểu që provokuan ndjenja të forta. Pas ndeshjes, atmosfera në dhomat e zhveshjes ishte e mbushur me emocione, duke shprehur gëzimin për një fitore që tejkalonte thjesht rezultatin e lojës.
Kjo ndeshje riktheu kujtime nga tetori i vitit 2014, kur ekipi shqiptar kishte hasur në një situatë të ngjashme, por në një kontekst shumë më të tensionuar dhe armiqësor. Shqipëria hyri në Beograd si një objekt sigurie, dhe ndjehej e rrethuar nga urrejtja dhe dhuna, një atmosferë që e shndërroi ndeshjen në një sfidë ekzistenciale. Në Leskovc, situata ndryshoi, por tensioni mbeti prezent.
Pjesëmarrësit në ndeshjen e fundit të shqiptarëve i identifikuan ndjesitë e ngjashme, duke treguar se ky ishte një rikthim në histori, jo thjesht një ndeshje futbolli. Këto përballje, pavarësisht kontekstit sportiv, janë simbolike për identitetin kombëtar. Shqipëria doli nga Leskovci me dinjitet dhe krenari, dhe dështimi i vendasve për të pranuar rezultatin u pasqyra në pavendosjen e tyre për të pranuar realitetin.
Fitimi i ndeshjes përfaqësoi një moment historik për futbollin shqiptar, me trenin e rritjes dhe krenarisë, duke vendosur një precedent të ri për ekipin kombëtar dhe tifozët. Në këtë kontekst, ndeshja e fundit u shfaq si një betejë për identitet, një shteg në mes të së kaluarës dhe një të ardhmeje më të ndritshme.
