Më 12 gusht 2001, fshati Luboten pranë Shkupit përjetoi një tragjedi të paimagjinueshme, kur shumica e banorëve u masakruan nga ushtria maqedonase, duke përfshirë një fëmijë gjashtëvjeçar. Ky ngjarje përbën një plagë të thellë për shqiptarët e Maqedonisë së Veriut, të cilët ndanë të njëjtin dhimbje për ata që u vra nga dhuna shtetërore.
Sot, pas më shumë se dy dekadash, kaosi politik në vend ka arritur një pikë kur banorët e Lubotenit janë ftuar të votojnë për pasardhësin e atij që organizoi masakrën e tyre. Ky akt është cilësuar si një turp dhe perversitet politik, që nuk i takon vetëm banorëve të Lubotenit, por gjithsesi shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut si të tërë. Ky manipulim politik e ekspozon realitetin e një shoqërie në krizë, ku politikanët shfrytëzojnë hallet e qytetarëve për interesa personale.
Autori shpreh shqetësim për nivelin e degradimit të vlerave kolektive shqiptare, duke theksuar se shqiptarët e Maqedonisë së Veriut duket se kanë humbur orientimin e tyre moral. Rinia e sotme ndihet e huaj në vendin e saj, pa interes për politikën apo fatin e tyre kolektiv. Ndërkohë, shkrimi shihet si një formë memorie që do të mbetet edhe nëse historia dhe tragjedia e Lubotenit harrohen.
Përveç kësaj, autori thekson domosdoshmërinë e reflektimit mbi dinjitetin dhe vlerat e shoqërisë shqiptare, në një kohë kur politikanët përfitojnë nga manipulimet dhe dhimbjet e tyre. Ky reflektim është i nevojshëm për të mbajtur gjallë kujtimin e të kaluarës dhe për të parandaluar që tragjedhi të tilla të harrohen në të ardhmen. Ndaj, është thelbësore që shqiptarët e Maqedonisë së Veriut të ngrihen dhe të kërkojnë të drejtat dhe vlerat e tyre pa kompromis, përndryshe do të vazhdojnë të bëhen viktima të politikës së ndyrë.
