Dylber Shuli, një 90-vjeçar nga fshati Gurras në Pogradec, është duke pritur me shpresë kthimin e nipërve dhe mbesave të tij nga Siria, pas një periudhe prej gati 12 vitesh. Familja e tij u largua nga Shqipëria në tetor të vitit 2013, kur djali Krenari, bashkëshortja e tij dhe tre fëmijët, shkuan në Siri, ku lindën edhe një fëmijë tjetër. Tragjikisht, Krenari dhe partnerja e tij humbën jetën, ndërsa fëmijët e tyre mbeten ende në kamp.
Kthimi i Eva Dumanit në Shqipëri ka ripërtërirë shpresat e Dylberit për kthimin e anëtarëve të familjes. Pas vdekjes së djalit dhe nusës, barra e kujdesit ra mbi vajzën e madhe, Elonën. Ajo u detyrua të kujdesej për tre fëmijët e tjerë dhe, për më tepër, u bë gjithashtu nënë e një djali. Gjatë këtyre viteve, Elona ka mbajtur kontakte me të afërmit, me kërkesa për ndihmë e mbështetje, ndërsa Dylberi thekson se dëshira e tij e vetme është të shohë oborrin e shtëpisë së tij të mbushur përsëri me fëmijët.
Pritja për Dylberin është bërë një rutinë e përditshme, e shoqëruar me dëshirën e fortë për të mbyllur një kapitull të vështirë që ka zgjatur më shumë se një dekadë. Mungesa e nipërve dhe mbesave është bërë një burim dhimbjeje dhe një kujtim trishtues. Ai vazhdon të besojë se një ditë ata do t’i kthehen dhe se familja do të ribashkohet, duke i dhënë fund një makthi që e ka shoqëruar për një kohë kaq të gjatë.
Tregimi i Dylberit është një reflektim i plotë i tragjedive që shumë familje përjetojnë si pasojë e konflikteve, dhe tregon rëndësinë e dashurisë dhe shpresës për ribashkim.
