Fatmire Isaku, një shqiptare, ka shpëtuar nga deportimi në Mbretërinë e Bashkuar pasi gjykata pranoi se bashkëshorti i saj ishte përgjegjës për mashtrimin lidhur me nacionalitetin dhe të kaluarën e saj penale. Ajo kishte aplikuar disa herë për shtetësi britanike, duke mos deklaruar historinë e saj të vjedhjeve dhe duke pretenduar se kishte lindur në Kosovë, ndonëse origjina e saj ishte nga Tirana. Pas aplikimit të katërt, Isaku fitoi shtetësinë, por kjo u anullua nga Ministria e Brendshme kur doli në pah origjina e saj e vërtetë.
Gjyqtaria e shkallës së parë pranoi se bashkëshorti, Islami, mund të kishte “filluar dhe mbikëqyrur” gënjeshtrat e saj. Avokati i Isakut theksoi se problemet e saj serioze të shëndetit mendor në fakt kishin ndikim në sjelljen e saj, një aspekt që nuk ishte shqyrtuar në mënyrë të duhur nga gjykata fillestare. Gjyqtari Jonathan Perkins vuri në dukje se provat mjekësore treguan se Fatmire kishte probleme të rëndësishme të shëndetit mendor që ndikonin në jetën e saj të përditshme, duke sugjeruar se kjo mund të kishte zvogëluar përgjegjësinë e saj për mashtrim.
Si rezultat, gjykata vendosi të ridëgjojë çështjen e Isakut, duke rrëzuar vendimin e mëparshëm që e detyronte atë të humbiste shtetësinë. Ky vendim tregon një ristrukturim të trajtimit të rasteve që lidhen me shpëlarjen e përgatitjes dhe shpërputhjeve në informacionin personal, duke i dhënë rëndësi aspekteve shëndetësore dhe emocionale që mund të kenë ndikuar në vendimet e individëve.
Kjo situatë nënvizon një problem më të gjerë për sistemin e drejtësisë dhe për mënyrën se si trajtohen individë me histori komplekse, veçanërisht ata që përballen me çështje shëndetësore mendore. Kështu, rasti i Fatmire Isaku reflekton se si sfidat personale mund të ndikojnë në trajtimin legal dhe se është e rëndësishme që të shqyrtohen të gjitha faktorët që lidhen me një rast.
