Në fshatin Studenicë të Suharekës, Enver Lipaj dhe gruaja e tij përballen me tragjedinë e humbjes së dy vajzave, Qëndresës dhe Miridonës, të cilat mbetën viktima të dhunës së forcave serbe në vitin 1999. Enver Lipaj përshkruan vrasjen e 9 anëtarëve të familjes së tij dhe të tjerë si një masakër dhe gjenocid, duke theksuar se këto ishin krime të rënda kundër civilëve shqiptarë.
Pas shpërnguljes nga shtëpia, Lipajt dhe fshatarët kërkuan refugji në një zonë më të sigurt, por forcat serbe vazhduan të godisnin me qëllim shfarosjen e popullsisë. Më 12 prill, thirrjet për të ikur sollën shqetësim dhe përplasje emocionale, pasi ata u ndanë për të shkruar bukë për të mbijetuar. Gjatë kësaj kohe, nëna e vajzave vendosi të kthehet për të përgatitur bukë, por kjo u bë sakrificë fatale.
Gjatë tentativës për t’u shpëtuar, ata përfunduan në bodrumin e shtëpisë së tyre, por forcat serbe i zbuluan dhe filluan të gjuajnë. Enveri, që ishte ushtar i UÇK-së, përshkruan tmerrin e situatës, duke theksuar se forcat serbe kishin djegur dhe vrarë çdo gjë që u dilte përpara. Ai tregon se pas lajmit të mungesës së vajzave përjetoi një ndjenjë paralajmëruese për atë që do të vijonte.
Dëshmia e Enver Lipajt është një kujtesë e dhimbshme e një periudhe të errët për popullin shqiptar, ku masakrat mbi civilët, sidomos fqinjësia ndaj fëmijëve, grave e pleqve, shënojnë një plagë të thellë në historinë e Kosovës. Kjo ngjarje tragjike shërben si një kujtesë për të mos harruar dhimbjen dhe vuajtjet e të kaluarës.
