Sipas nenit 25 të ligjit për ushqimin, çdo operator biznesi duhet të ketë një sistem të dhënash për të treguar origjinën e produkteve, përfshirë aditivët dhe përbërësit e mishit. Ky obligim është një detyrim i Autoritetit Kombëtar të Ushqimit (AKU) dhe mungesa e një sistemi gjurmueshmërie rrezikon sigurinë ushqimore. Ekspertja Ana Vuksana thekson se është e domosdoshme të gjurmohet çdo gram produkti që mund të përmbajë rrezik, duke paralajmëruar se nganjëherë autoritetet i duhen deri 10 ditë për të identifikuar burimin e produkteve të infektuara.
Inspektorët e AKU-së janë të pranishëm në çdo pikë doganore dhe realizojnë kontrollin e mostrave në dy mënyra: në bazë rreziku dhe në mënyrë rutinë. Sidoqoftë, ekspertët theksojnë se inspektimet janë të pamjaftueshme; operatorët me rrezik të lartë inspektohen vetëm 3-4 herë në vit.
Ligji kërkon që të gjitha produktet e importit të nënshtrohen kontrollit analitik, por kjo praktikë aktualisht zbatohet vetëm për disa biznese me histori negative. Ekspertët e sigurisë ushqimore e kritikojnë këtë situatë, duke thënë se deri më tani produktet infektuara shpesh kanë dalë në treg përpara se të bëhet analiza.
Laboratorët e AKU-së përballen me mungesa kapacitetesh dhe pajisjesh, duke çuar në varësi nga analizat private. Në këtë kuptim, laboratorët nuk janë të akredituar për të kryer teste, duke rrezikuar kështu shëndetin e qytetarëve.
Megjithatë, procedurat për të kontrolluar sigurinë ushqimore janë të vonuara, dhe shpesh herë analizat dalin me vonesë, duke lejuar që produktet e kontaminuara të shiten. Ervin Resuli, president i Urdhrit të Veterinerëve, e thekson se inspektorët nuk kanë mbështetje të mjaftueshme nga qeveria për të zbatuar ligjin dhe ndihen të pafuqishëm për të marrë masa ndaj bizneseve të mëdha.
Sipas tij, pagat e ulëta dhe mungesa e logjistikës e bëjnë të vështirë rritjen e standardeve të inspektimeve. Konkluzioni është se megjithë hapësirat ligjore, problemi qëndron në zbatimin e këtyre ligjeve dhe në forcimin e kapaciteteve inspektuese.
