Pas daljes nga SPAK, Sali Berisha u shpreh për mediat mbi sulmin ndaj ish-vilës së Enver Hoxhës. Ai konfirmoi se nuk kishte informacion për praninë e ndonjë njeriu brenda godinës dhe shprehu keqardhje për këtë situatë. Berisha theksoi se nuk ndiente se ish-vila e diktatorit ishte zhvilluar si një qendër kulturore dhe e konsideroi këtë një akt të papranueshëm.
Kryedemokrati shprehu keqardhje për ata të huaj që ndodhen aty në momentin e sulmit, duke garantuar se ata nuk ishin target i veprimeve të dhunshme. “S’kam ditur që kanë qenë aty. Për ata ndjej keqardhje, s’duhet të ndodhte kurrsesi,” theksoi ai. Ai theksoi se e mori vesh që vila ishte bërë qendër kulturore pasi kishte pyetur dhe atëherë kuptoi se po tërheq nga kujtesa një histori të rëndë për më shumë se 7 mijë të ekzekutuar. Berisha e konsideroi këto zhvillime si një fyerje të madhe dhe sugjeroi se ish-vila duhej të shndërrohej në një muze të torturave.
Këto komente pasojnë një periudhë tensioni mbi trajtimin e historisë dhe rrënjët e saj në Shqipëri, duke reflektuar ndjeshmëri të madhe për ngjarjet e së kaluarës. Berisha, në rolin e tij si lider opozitar, ka gjithmonë sjellë në vëmendje çështje që lidhen me ish-regjimin komunist dhe trajtimin e përkujtimit të viktimave.
Ky informacion sintonizohet me diskutimet më të gjera për ruajtjen e kujtesës historike dhe mënyrën se si Shqipëria i përballon pasojat e së kaluarës. Berisha ka shprehur shqetësime në lidhje me interpretimin dhe ndërtime të ndryshme të historisë, duke kërkuar një qasje më të përmirësuar në trajtimin e këtij kapitulli të vështirë.
Këto komente vijnë në një kontekst të gjerë të arsyeve kulturore dhe politike përreth kujtesës historike, çfarë paralajmëron për vazhdimin e debatit publik mbi rolin e trashëgimisë historike në shoqërinë shqiptare moderne.
