Një keqkuptim i zakonshëm mbi Italinë është se ajo mbështetet kryesisht në subvencionet evropiane. Sipas një studimi të Institutit të Ekonomisë Gjermane (IW), Italia është kontribuesi i tretë më i madh në buxhetin e Bashkimit Evropian, pas Gjermanisë dhe Francës, duke ofruar më shumë sesa merr në subvencione. Kjo tregon rëndësinë e saj si fuqi industriale dhe eksportuese brenda Eurozonës.
Analistët identifikojnë një “dyshe të re të fuqishme” në Evropë, të njohur si “Merzoni”, e përbërë nga kancelari gjerman, Friedrich Merz, dhe kryeministrja italiane, Giorgia Meloni. Takimi i tyre në Romë theksoi përputhjen e politikave mes dy vendeve, përfshirë ndryshimet ligjore pro-biznes dhe ratifikimin e marrëveshjes tregtare Mercosur me Amerikën Latine, që shpesh është në konflikt me pozitat franceze.
Marrëdhënia mes Berlinit, Parisit dhe Romës, e njohur si “kompleksi trekëndësh”, është në një fazë dinamike. Presidenti francez, Emmanuel Macron, akoma nuk ka shprehur qëndrimin e tij përfundimtar, ndërsa mbështetje për eurobonot po rritet si një mundësi për të sheshuar politikën fiskale evropiane. Këto eurobona janë mbështetur nga Përfaqësuesja e Lartë e BE-së për Politikën e Jashtme, Kaia Kallas, dhe kreu i Bankës Qendrore Gjermane, Joachim Nagel.
Një pyetje kyçe është se si ndikon kjo në ekuilibrin e fuqisë mes Berlinit, Parisit dhe Romës. Një përgjigje e fundit nga rrjeti gjerman ARD sugjeron se marrëdhënia është e ndërlikuar, me Macron që pret një takim me Melonin, ku ai shpreson të promovojë ide për një Evropë të përbashkët. Eurobonot, megjithatë, nuk janë parë si një kauzë e humbur; ato po fitojnë mbështetje në rritje, sidomos nga ata që kërkojnë një qasje për të balancuar politikën fiskale në Evropë pa rritur borxhin apo tatimet.
Italia, përveç rolit të saj të rëndësishëm ekonomik dhe industrial, po forcon ndikimin e saj politik në Evropë, duke u bërë një partner kyç për formulimin e politikave dhe balancimin e fuqive mes Berlinit, Parisit dhe Romës.
