Në maj të vitit 1945, pas rënies së Berlinit, ushtarët aleatë zbuluan bunkerin e Adolf Hitlerit, me kolonelin amerikan Roswell P. Rosengren që mori një copë nga divani ku udhëheqësi nazist kishte kryer vetëvrasje. Tetëdhjetë vjet më vonë, kjo copë u përdor për një hulumtim mbi ADN-në e Hitlerit, i realizuar nga profesorja Turi King e Universitetit të Leicesterit. Kjo analizë do të prezantohet në dokumentarin e Channel 4, “Hitler’s DNA: Plani i një Diktatori”.
Sipas analizës, Hitler vuante nga sindroma Kallmann, një çrregullim gjenetik që pengon zhvillimin normal të pubertetit dhe shkakton nivele të ulëta testosteroni. Historianët sugjerojnë se kjo gjendje mund të ketë ndikuar në izolimin e tij personal dhe obsesionin për politikë. Hulumtimi, gjithashtu, rrëzon mitin për prejardhjen hebraike të Hitlerit, duke konfirmuar origjinën e tij austriake-gjermane.
Analiza poligjenike sugjeron gjithashtu se ai kishte predispozita për autizëm, skizofreni dhe çrregullim bipolar, megjithatë studiuesit theksojnë se këto nuk përbëjnë diagnoza dhe nuk mund të justifikojnë veprimet e tij. Profesorja King thekson se gjenetika nuk mund të justifikojë mizoritë e Hitlerit, por ndihmon në kuptimin e kompleksitetit biologjik dhe psikologjik të një figure historike të errët.
Shkencëtarët nënvizojnë se këto zbulime nuk duhet përdorur për të stigmatizuar individët me gjendje të ngjashme. Psikologu Simon Baron-Cohen nga Kembrixhi thotë se sjellja njerëzore nuk është 100% gjenetike, duke e konsideruar lidhjen mes veprimeve të Hitlerit dhe çrregullimeve si një padrejtësi ndaj atyre që jetojnë me to.
Mostra e ADN-së, e ruajtur në Muzeun e Historisë së Gettysburgut, u vërtetua si autentike pasi ADN-ja e saj përputhej me atë të një të afërmi të njohur të Hitlerit. Kjo studim shfaq se gjenet janë vetëm një pjesë e historisë, ku zgjedhjet dhe rrethanat luajnë rol të rëndësishëm.
