/Nga Enkelejda Korreshi/
Demokracia nuk vdes nga fjalët e ndryshme; ajo vdes kur pushteti refuzon t’i dëgjojë ato.
Unë besoj se në një shoqëri të shëndetshme, mospajtimi është mekanizmi i vetëm korrigjues. Është mënyra se si ne vëmë në pikëpyetje vendimmarrjen dhe kërkojmë llogari. Por propaganda nuk e pëlqen mospajtimin. Ajo ka nevojë për armiq, për ndarje mes “nesh” dhe “atyre”, për slogane që përsëriten dhe etiketime që largojnë vëmendjen nga thelbi i problemit.
Kur pushteti nuk dëshiron të përgjigjet për atë që bën, ndryshon fushëbetejën: nuk merret me problemin, por me ata që e ngrenë atë.
Kjo është shkolla e vjetër e zhvendosjes së vëmendjes:
Nuk diskutohet pse njerëzit protestojnë, por kush i organizon.
Nuk diskutohet çfarë kërkojnë studentët, por kush po përpiqet t’i përdorë.
Nuk diskutohet përgjegjësia e institucioneve, por pamjet e përplasjeve në rrugë.
Nëse arrin ta bindësh shumicën e njerëzve se protestuesit janë armiq ose thjesht njerëz që po përdoren nga të tjerët, atëherë nuk ke më nevojë t’u përgjigjesh arsyeve që i nxorën në rrugë. Mjafton t’i diskreditosh për të shmangur përgjegjësinë për atë që i detyroi të ngrihen.
Këtë skenar e shohim çdo ditë, sidomos gjatë kësaj periudhe. Pakënaqësia qytetare nuk lindi nga hiçi; ajo është grumbullim i vendimmarrjeve që kanë prekur mjedisin, territorin, arsimin dhe drejtpërdrejt xhepin e qytetarëve.
Studentët dhe qytetarët që ngrihen për të kundërshtuar po japin një mesazh të qartë: qytetarët nuk janë pronë e partive dhe protesta nuk është pronë e askujt. Sigurisht, dhuna nuk është protestë dhe çdo akt i saj duhet dënuar, por të përdorësh veprimet e pak individëve për të asgjësuar kërkesat e një shoqërie të tërë është thjesht cinizëm pushteti. Dhe ajo që më bën të mendoj nuk është vetëm fakti pse njerëzit protestojnë, por pse institucionet dështojnë t’u japin përgjigje shqetësimeve të këtij populli.
Gjithnjë e më shpesh shohim se si çdo zë kritik në vend etiketohet si pjesë e një skenari të parapërgatitur, ndërkohë që qytetari vihet në pozicionin e të akuzuarit, ndërsa pushteti sillet si viktimë e “komploteve”.
Por propaganda ka një kufi: realitetin.
Mund të prodhosh sa të duash slogane, mund të përsërisësh sa të duash etiketime, por nuk mund t’i bindësh përgjithmonë njerëzit se ajo që përjetojnë çdo ditë nuk është e vërtetë.
Fjalët, kur përdoren për të manipuluar dhe për të instaluar frikën, dëmtojnë mënyrën se si një shoqëri mendon dhe gjykon. Por, herët a vonë, drejtësia duhet të vihet në vend. Asnjë përpjekje për të kontrolluar debatin nuk mund ta zëvendësojë përgjegjësinë dhe llogaridhënien.
Unë nuk besoj se heshtja është qetësi. Përkundrazi, kur qytetarët heqin dorë nga e drejta për të folur, për të kundërshtuar dhe për të kërkuar llogari, atëherë duhet të shqetësohemi vërtet.
Vendi ynë ka nevojë për njerëz që nuk dorëzohen, që ngrihen për të drejtat e tyre dhe që nuk presin që dikush tjetër t’i mbrojë në vend të tyre. E di që nuk është e lehtë dhe se vendosja e së drejtës mund të kërkojë kohë, por kjo nuk duhet të na bëjë të heqim dorë.
Unë besoj se duhet të flasim, të kundërshtojmë dhe të kërkojmë llogari; me zë të lirë, pa frikë dhe pa u ndier fajtorë pse nuk pajtohemi.
Dhe po, duhet t’ia dalim, sepse ky është vendi ynë dhe e ardhmja e tij na përket ne të gjithëve!
