Deputetët e PD-së hynë në protestën e quajtur “studentore” me vetëbesim dhe në rresht, përshkruar në tekst si “bilbilat trembëdhjetë” që shkuan pa e ditur se ç’iu priste. Sapo u përballën me të rinjtë që brohorisnin “Rama në burg, Berisha në burg”, situata u bë e sikletshme: turma kërkonte edhe burgosjen e liderit të tyre politik. Deputetët u habitën se si t’ia raportonin Saliut se protestuesit po devijonin nga skenari i pritshëm. Një prej tyre mori telefonin për udhëzime; përgjigjja nga “lart” ishte të bashkoheshin me të rinjtë. Disa zëra nga radhët shfaqën rezerva: “Po nuk na qasin!”, “Po nuk e durojmë dot thirrjen. Nuk na e nxë goja ta themi!”; një tjetër akuzoi “komunistët e Qorrit” dhe deklaroi se, si ish-komunist, do t’i pushtonte. Deputetët bënë përpjekje të dukshme për t’u përshtatur me situatën dhe për të qenë pranë studentëve.
Teksti thekson ironinë e momentit: të rinjtë dhe studentët po tërheqin më shumë pjesëmarrës sesa tubimet Kombëtare të PD-së. Demokratët, sipas përshkrimit, nuk kanë arritur të mbledhin turmat që shpresonin, as në tubimet kombëtare e as në ato ndërkombëtare. Duke qenë të privuar nga protestuesit e tyre tradicionale, përfaqësuesit e PD-së ngjiten tek mobilizimi i studentëve, si “bimët kacavjerrëse” që ngjiten në pemë, edhe kur nuk i kanë mbjellë vetë. Përfundimi metaforik i tekstit nënvizon se politika mund të kthesh edhe një litar në tribunë, por paralajmëron rrezikun që ai që ngjitet për pushtet mund të mbetet i varur nga humori i turmës.
Pjesët e ndryshme të materialit përshkruajnë konfliktin midis strategjisë së partisë dhe spontanitetit të protestës studentore, shqetësimin e deputetëve për raportimin ndaj udhëheqjes dhe një ndjesi dështimi të PD-së në mobilizim publik, pa shtuar fakte ose interpretime jashtë asaj që përmendet në tekst.
