Vrasja e Arlinda Zekajt nuk ishte për Arjola Demirin thjesht një ngjarje e rëndë publike; aktorja thotë se e preku thellë dhe lidhi ngjarjen me përvojat e saj personale. E ftuar në Grida Duma Podcast, Demiri rikthehet te periudha e vështirë e martesës dhe divorcit, duke bërë paralelizma me atë që, sipas saj, i kishte ndodhur Arlindës. Ajo thotë se ka kaluar situata të ngjashme dhe se gjatë protestave në Kosovë kundër vrasjes së Arlinda Zekajt e ka ndjerë historinë shumë më afër se të tjerët.
Demiri shpreh me fjalë të forta ndjenjën e afërsisë me viktimën: “E kam ndjerë në asht historinë e Arlindës!”, dhe rikthen përplasjet e vështira të periudhës së divorcit: “Kam qenë edhe unë në lëkurën e Arlindës! Kur gjakrat ndizen…”. Ajo përshkruan frikën, pasigurinë dhe nevojën për të gjetur një rrugëdalje që sipas saj ndodhen brenda një marrëdhënieje të tensionuar dhe agresive.
Në rrëfimin e saj, Demiri tregon se ndjeu veten të pavlerësuar dhe të pambështetur nga profesionistë të shërbimeve sociale gjatë kohës kur kërkonte të mbronte veten dhe fëmijët. Ajo deklaron se psikologia dhe punonjësja sociale “dolën kundër meje” në një moment kyç, dhe ngre pyetjen retorike: “Psikologia dhe punonjësja sociale dolën kundër meje! Si mund t’i bëhet kjo një nëne?”. Këto komente theksojnë përvojën personale të aktorjes me institucionet që, sipas saj, nuk i dhanë mbështetjen e nevojshme.
Rrëfimi i Arjolës trajton paralelat ndërmjet përjetimeve individuale dhe reagimit kolektiv ndaj një vrasjeje që tronditi opinionin publik, duke vendosur theksin te përvoja personale e dhimbjes, pamundësia për mbështetje dhe kërkimi i shkakut për reagimet profesionale që sipas saj ishin të padrejta. Episodin e plotë të bisedës mund ta ndiqni në kanalin e Top Channel në YouTube.
