Një vendim i Gjykatës Europiane për të Drejtat e Njeriut për pagat e gjyqtarëve në Rumani rikthen çështje që lidhen edhe me debatin për pagat e magjistratëve në Shqipëri. Në çështjen “Puşcaşu dhe të tjerë kundër Rumanisë” pesë gjyqtarë dhe ish‑gjyqtarë ankuan se shteti nuk kishte ekzekutuar plotësisht vendimet që u njihnin përfitime financiare, me shuma të pretenduara që varionin nga 30 mijë deri rreth 572 mijë euro për person. GJEDNJ nis nga parimi se mungesa e fondeve nuk mund të justifikojë mospërmbushjen e vendimeve gjyqësore, por konsideron rastin rumun të veçantë për shkak të përmasave, vështirësisë për të parashikuar detyrimet dhe situatës së rënduar ekonomike dhe fiskale.
Gjykata thekson se jurisprudenca e Gjykatës Kushtetuese dhe e Gjykatës së Kasacionit në Rumani kishte ndikim në riformësimin e sistemit të pagave të gjyqtarëve dhe prokurorëve, pa ndryshuar formalizisht ligjet për pagat. GJEDNJ ngre çështjen e konfliktit të interesit kur gjyqtarët vendosin për elementë të pagës nga të cilët mund të përfitojnë vetë, duke rrezikuar paanshmërinë dhe duke krijuar përshtypjen e tejkalimit të rolit tradicional të interpretimit të ligjit. Gjykata vëren gjithashtu se përcaktimi i prioriteteve të shpenzimeve dhe shpërndarja e fondeve publike i takojnë qeverisë dhe parlamentit, jo gjykatave.
Vendimi krahasohet me zhvillimet në Shqipëri pas afatit të Dhjetorit 2026 të vendosur nga Gjykata Kushtetuese: duke mos miratuar ndryshimet ligjore, Këshilli i Lartë Gjyqësor dhe Këshilli i Lartë i Prokurorisë përcaktuan një pagë referuese dhe diferenca përllogaritet nga 1 prilli 2023; çështja solli debat për fondet e nevojshme, ndërsa Kuvendi ndërhyri me një ligj të ri që u kundërshtua në Gjykatën Kushtetuese nga shoqatat e magjistratëve.
Strasburgu vlerësoi proporcionalitetin e shtyrjes së pagesave: pagesat nuk u anuluan, por u ndanë në këste dhe u shtynë përmes akteve ligjore për të ulur presionin mbi financat publike dhe për t’i shlyer gradualisht. Sipas qeverisë rumune, pagesat e kryera arrinin mbi 1.6 miliardë euro; për 2026 ishin kërkuar rreth 1.4 miliardë euro të tjera për detyrime të prapambetura dhe interesa, ndërsa në 2025 deficiti buxhetor ishte 9.3% e PBB-së. GJEDNJ vuri re se kërkuesit kishin të ardhura dukshëm mbi mesataren dhe nuk ishin grup vulnerable; nga kjo arriti se nuk ishte shkaktuar një barrë individuale e tepruar dhe se thelbi i së drejtës për ekzekutim nuk ishte cenuar. Kërkesat u shpallën unanimisht të papranueshme si haptazi të pabazuara dhe vendimi është përfundimtar.
