Deri para dorëheqjes së Ivan Gvozdenoviç nga Elbasani, Abissnet Superiore kishte pesë trajnerë të huaj, nëse në këtë kategori përfshihet edhe Qatip Osmani. Kjo shifër ngre pyetje mbi besimin e presidentëve të klubeve te trajnerët shqiptarë dhe motivet që i shtyjnë të kërkojnë zgjidhje jashtë vendit. Paradoksi është se, pas javës së shtatë, tri skuadrat e para të renditjes drejtohen nga trajnerë shqiptarë: Teuta (Edlir Tetova), Egnatia (Nevil Dede) dhe Dinamo City (Ilir Daja), çka tregon se teknikët vendas janë në krye të garës për objektiva të rëndësishëm dhe jo vetëm për mbijetesë.
Shpesh emri i huaj perceptohet si garanci për profesionalizëm, eksperiencë dhe një mënyrë tjetër pune, ndërsa nominimi i një trajneri të huaj mund të jetë edhe një sinjal ambicieje për tifozët. Megjithatë, emërimi i huaj nuk garanton domosdoshmërisht rezultate më të mira, ashtu si pasaporta shqiptare nuk është tregues i mungesës së cilësisë. Largimet e Florin Bratu nga Partizani dhe të Gvozdenoviçit nga Elbasani evidentojnë se durimi i drejtuesve mbetet i kufizuar dhe se rezultatet e menjëhershme peshojnë më shumë se vazhdimësia e një projekti. Po ashtu, zëvendësimi i një trajneri të huaj me një tjetër të huaj tregon se problemi nuk është vetëm kombësia, por mënyra si klubet ndërtojnë dhe mbështesin projektet sportive.
Një vështrim në histori e tregon qartë këtë prirje: Partizani ka pasur shumë eksperimente me trajnerë të huaj — përmenden Andrea Agostinelli, Adolfo Sormani, Franco Lerda, Giovanni Colella, Zoran Zekić, Aleksandar Veselinović, Florin Bratu dhe Mislav Karoglan — duke alternuar shpesh edhe me trajnerë shqiptarë. Vllaznia, Kukësi, Tirana, Flamurtari dhe Teuta gjithashtu kanë provuar zgjidhje të ndryshme nga jashtë. Për periudhën 2014–2015 deri tetor 2026, Partizani renditet me rreth 9–11 trajnerë të huaj unikë, dhe Vllaznia me rreth 7–9, shifra orientuese për shkak të mandateve të shkurtra dhe rikthimeve.
Pyetja e vërtetë nuk është nëse trajnerët shqiptarë janë më të mirë, por nëse u jepet i njëjti besim dhe mundësi për të ndërtuar projekte. Suksesi nuk varet nga pasaporta; për të vlerësuar rezultatin duhet të merret parasysh titujt, pikët, qëndrueshmëria në stol dhe objektivat e arritura në raport me investimin. Pse, pra, presidentët vazhdojnë të shpenzojnë më shumë për emra të huaj, dhe kur gjërat shkojnë keq, përfundojnë duke u kthyer te trajnerët shqiptarë?
