Mjeshtri i isopolifonisë, Roland Çenko, ka nisur një nismë të qëllimshme për të evidentuar talentet e reja në çdo shkollë, me synimin që kënga polifonike të trashëgohet dhe të mos mbetet thjesht kujtim i së shkuarës. Ai viziton shkollat, identifikon nxënësit që shfaqin prirje dhe talent për këtë formë të veçantë të këndimit dhe punon direkt me ta për të zhvilluar aftësitë e tyre. Qëllimi i veprimtarisë së tij është që zërat e rinj të përfshihen në vazhdimësinë e traditës dhe që isopolifonia të ketë jetë të re përmes pjesëmarrjes së brezave të rinj.
Nxënësit, të përfshirë në këto takime dhe stërvitje, shprehin emocion dhe dëshirë për të mësuar më shumë rreth këngës polifonike, duke treguar interes dhe prirje për të përvetësuar këtë pjesë të trashëgimisë shpirtërore shqiptare. Evidentimi i talenteve që në moshë të vogël shihet nga Çenko si një mënyrë për t’i dhënë jetë të re një prej vlerave më të mëdha të kulturës shqiptare: përmes trajtimit të hershëm, nxënësit mund të zhvillojnë zërat dhe teknikën që kërkon isopolifonia.
Nga shkollat, ku lindin zërat e rinj, nis edhe përpjekja për të garantuar se kjo traditë nuk do të humbasë, por do të vazhdojë të këndohet edhe nga brezat që do të vijnë. Aktivitetet e Cenkos fokusohet në identifikim dhe punë praktike me fëmijët, duke krijuar një urë ndërmjet trashëgimisë historike dhe praktikës së përditshme të mësimit në shkolla. Kënga polifonike trajtohet si një pasuri kulturore që kërkon përkujdesje dhe transmetim aktiv për të mbetur e gjallë.
Puna e tij synon të institucionalizojë vëmendjen ndaj talenteve të reja brenda mjediseve shkollore, duke e bërë mësimin dhe praktikën e isopolifonisë pjesë të përvojës arsimore të nxënësve që kanë prirje për këtë zhanër. Në këtë mënyrë, nisma synon të sigurojë vazhdimësinë e një tradite që lidhet ngushtë me identitetin kulturor shqiptar.
