Monika Lubonja thotë se i është shkelur besimi dhe privatësia dhe shpreh dhimbje dhe vendosmërinë për të mbrojtur dinjitetin dhe të drejtat e saj. Ajo kërkon që të ndalet baltosja në emër të një “morali kolektiv” dhe thekson se dinjiteti i një njeriu ndërtohet gjatë gjithë jetës dhe nuk mund të zhbëhet nga tradhtia e dikujt për të cilin ajo i ka dhënë disa vite të jetës së saj.
Lubonja shprehet se nuk ka patur dijeni dhe nuk ka dhënë pëlqim për t’u filmuar, regjistruar apo për shpërndarjen, shitjen ose publikimin e materialeve intime. Ajo thotë se ka dashur dhe ka besuar, se nuk turpërohet për dashurinë që ka dhënë, por i dhemb që besimi i saj është kthyer në një armë kundër saj.
Në adresim ndaj mediave, Lubonja kërkon respektim të privatësisë dhe të mos publikohen apo të spekulohet me materiale intime. Ajo i kërkon opinionit publik të mos e kthejë dhimbjen e saj në argëtim dhe të mos e gjykojë për besimin që i dha një personi të cilin e quan të pabesë.
Ajo deklaron se i është drejtuar drejtësisë dhe do të ndjekë këtë rrugë deri në fund, duke theksuar se dinjitetin dhe pabesinë nuk ua fal atyre që kanë përdorur jetën e saj. Lubonja shprehet e vendosur të ndjekë veprimet ligjore dhe shpreh bindjen se e vërteta do të dalë në shesh.
Në pjesën përkatëse të mesazhit shpirtëror, ajo i kërkon Zotit forcë që kjo plagë të mos e mbushë zemrën me urrejtje dhe shpreh besimin se Zoti njeh të vërtetën e saj dhe se drejtësia do të bëjë punën e saj.
Deklarata mbyllet me emrin e nënshkrimit: Monika Lubonja.
