Në Shqipëri vërehet një lloj i ri protestuesi: ai që kërkon të rrëzojë qeverinë, por nuk pranon të tallet. Një humor i Portokallisë për protestën ndezi reagime të ashpra në rrjetet sociale — anonimë dhe me emër, të indinjuar dhe të revoltuar — që folën për “sulm qeveritar” dhe “servilizëm”. Autori kundërvë në mënyrë të qartë: bëhet vetëm humor. Pyet se pse protesta dhe ai që mban mikrofonin të fitonin imunitet ndaj satirës; përkundrazi, pikërisht nga ato momente lind materiali për batutat.
Kur një protestues bërtet “Arrestoni Ramën!”, ai ka të drejtë ta thotë, por humoristi mund të pyesë retorisht se kush do ta bëjë arrestimin. Kjo, sipas tekstit, nuk është tallje me të drejtën për të protestuar, por tallje me mënyrën se si politika dhe turma nganjëherë shndërrojnë mikrofonin në gjykatë, akuzën në vendim dhe brohoritjen në dënim. Humori nuk është detyruar të mbajë anën e protestës ose të qeverisë; ai merr anën e absurdit — synon të godasë të fuqishmit kur bëhen qesharakë.
Autori kujton traditën e satirës, që nga Aristofani, dhe thekson se pushteti shpesh është objekt preferencial i humorit. Figura publike nuk zotërojnë të drejtën ekskluzive mbi imazhin e tyre; posti nuk jep një “certifikatë” që ndalon talljen. Kur dikush del në skenën publike është pjesë e saj përfshirë edhe në karikaturë, kritikë dhe batuta, jo vetëm duartrokitje.
Protesta ka të drejtë të bërtasë; humori ka të drejtë të qeshë. Këto nuk e kundërshtojnë njëra-tjetrën; një protestë që kërkon të rrëzojë një qeveri duhet të ketë besim për të duruar edhe një shaka. Autori sjell një anekdotë me Pjetër Arbnorin dhe imitim nga Agron Llakaj: ndërsa disa militantë e sulmonin artistin për imitimin e një të burgosuri mbi njëzet e ca vjeçar, Arbnori ftoi Agronin në ditëlindjen e tij — si shenjë dinjiteti dhe përceptimi për humorin. Teksti përfundon me paralajmërimin se kur shoqëria vendos kush është i shenjtë dhe kundër humorit, liria nuk e mbyll qeveria por ata që nuk duan të qeshin me veten. Shënim: shkrimi është ekskluziv për Top-channel.tv.
