Në Shqipëri po shfaqet një kategori e re protestuesi: ai që kërkon të rrëzojë qeverinë, por nuk pranon të bëhet objekt talljeje. Një sketch i Portokallisë për protestën ndezi rrjetet sociale; anonimë e me emër reaguan me indinjatë: “Sulm qeveritar!”, “Servilizëm!”, “Po talleni me protestën!”. Autori kundërshton zemërimin: bëhet humor. Ai thekson se satira lind pikërisht nga skena publike e protestës dhe nga absurdi që ajo shpesh shfaq.
Kur një protestues bërtet “Arrestoni Ramën!”, ka të drejtë të thotë atë që mendon; por humoristi ka të drejtë të pyesë retorikisht: po kush e arreston? Turma me mikrofon? Kjo nuk është mohim i të drejtës për të protestuar, por shënjestër e mënyrës se si politika dhe turma nganjëherë transformojnë mikrofonin në gjykatë, akuzën në vendim dhe brohoritjen në dënim. Humori nuk duhet të marrë anën e protestës apo të qeverisë; ai merr anën e absurdit dhe merret me të fortët dhe të fuqishmit—që shpesh janë vetë protestuesit kur e shtojnë vetveten.
Historia dhe praktika e satirës tregojnë qartazi këtë qasje: humori ka bërë shaka me mbretër, presidentë, ministra, gjykatës, priftërinj e turma, madje edhe me Zotin; që nga Aristofani satira nuk kursen autoritetet kur ato bëhen qesharake. Publiku nuk zotëron ekskluzivisht duartrokitjen; pjesë e skenës publike janë edhe kritika, karikatura dhe batutat. Figura publike nuk janë pronë private; as postet zyrtare nuk shoqërohen me një “certifikatë” që ndalon talljen.
Autori sjell një histori personale me Pjetër Arbnorin dhe imitim të Agron Llakajt: militantët e partisë nuk e duronin, por vetë Arbnori ftoi Agronin në ditëlindjen e tij, një ditë që tregoi dinjitet dhe një perceptim të mirë për humorin. Mesazhi është i qartë: nëse një batutë të rrëzon, problemi mund të jetë tek brishtësia e protestës, jo te batuta. Kur shoqëria vendos se kush është i shenjtë dhe me kë nuk lejohet humor, liria nuk mbyllet nga qeveria, por nga ata që nuk durojnë dot të qeshin me veten.
