Tetori është muaji i sensibilizimit për kancerin e gjirit; autorja e ka përjetuar këtë vit jo vetëm përmes fushatave dhe fjongove rozë, por në trupin dhe shpirtin e saj. Historia nis në qershor, kur vuri re një ndryshim në gjoksin e djathtë. Fillimisht mjekët folën për kiste, por kontrollet e mëtejshme, rezonanca dhe shqetësimi i brendshëm çuan në diagnozën e 1 gushtit: kancer gjiri. Lajmi e tronditi; pati lot, frikë dhe dilema, por rekomandimi i mjekes ishte të kalonte ditën për të përballuar dhimbjen dhe pastaj të merrej me zgjidhjen.
Operacioni çoi në heqjen e të dy gjinjeve. Autorja shpreh dhimbjen për humbjen fizike, por thekson se gjëja më e rëndësishme është mundësia për të vazhduar jetën. Ajo nuk i sheh më gjinjtë si diçka të dëshirueshme në vetvete kur brenda tyre kishte një “armik” që duhej larguar. Përjetimi e ka mësuar se trupi mund të ndryshojë, por identiteti i brendshëm nuk duhet të dorëzohet: humbja e një pjese të trupit nuk do të thotë humbje e gruas që je.
Përtej mjekëve, autorja vlerëson mbështetjen e atyre që qëndruan pranë saj kur frika ishte e madhe. Mësoi se forca nuk është mungesë frike, por të jesh i/e frikësuar dhe megjithatë të ecësh përpara. Ajo ende pret përgjigje që do të përcaktojnë rrugën e trajtimit dhe pranon se muajt e ardhshëm mund të jenë të vështirë, por thekson rëndësinë e jetës së përditshme dhe pranishmërinë pranë njerëzve të dashur.
Këtë tetor, fjongoja rozë merr fytyrën e grave që presin përgjigje, po marrin diagnozë, bëjnë kimioterapi, kanë humbur flokët, gjoksin, qetësinë, por vazhdojnë të luftojnë. Ajo i bën thirrje grave që të mos shtyjnë kontrollin nga frika: neglizhenca është rrezik më i madh; zbulimi në kohë mund të japë mundësinë për të luftuar. Autorja dëshiron të shihet si një grua që po mëson të jetojë përsëri me një trup dhe frikë të ndryshme, por me dashuri më të madhe për jetën. Fjongoja rozë është për të një premtim: mos e lini veten për në fund të listës; kontrollohuni dhe kujdesuni për veten.
