Roberto Mancini priste një javë perfekte pas rikthimit në pankinën e kombëtares, por fusha tregoi të kundërtën. Artikulli vlerëson se viti 2026 nuk është i njëjtë me 2018, pasi përvoja e parë në krye të Italisë kishte përplasur një fitore ndaj Arabisë Saudite, ndërsa tani situata ka dallime. Megjithatë, autori vë re edhe ngjashmëri me 2018: nga nëntë humbjet e mandatit të parë të Mancinit disa erdhën shpejt, ndër të cilat ndeshjet e 2-të dhe të 5-ta ishin ndaj Francës dhe Portugalisë. Përveç Europianit të 2021, Italia ka pësuar vështirësi kundër skuadrave të mëdha evropiane.
Për të kuptuar sfidat që presin, artikulli thekson se humbja 0-2 e së premtes ishte vetëm hera e dytë në 40 vitet e fundit që kombëtarja pësonte një humbje të tillë në shtëpi. Mancini u shpreh: “Nuk duhet të demoralizohemi pas një apo 2 humbjesh”, duke nënkuptuar nevojën për qetësi dhe vazhdimësi përpara ndeshjeve të ardhshme — Italia do të luajë dy herë me Turqinë dhe sërish me Francën deri më 5 tetor, dhe nuk përjashtohet mundësia e disfatave të tjera.
Në qendër të vëmendjes janë aspektet teknike dhe taktike: zgjedhjet e lojtarëve dhe durimi për të pritur më të rinjtë. Vendimet për të luajtur Romano në mesfushë dhe Kean në të djathtë u konsideruan si një bast taktiko-teknik. Po ashtu, artikulli nënvizon rëndësinë e faktorëve psikologjikë dhe të ambientit brenda grupit, duke vënë në dukje se një ditë para ndeshjes ishin parë fytyra të reja në krahasim me periudhën Spalletti-Gattuso, e cila, sipas tekstit, “duket se është mësuar që të qëndrojë në prapavijën e futbollit botëror”.
Përfundimisht, trajnerit i duhet të punojë në çdo aspekt — teknik, fizik, taktik dhe psikologjik — me shpresën për të rikthyer “shpirtn e Italisë” që luan i lirë, atë që regjistroi 37 ndeshje radhazi pa humbje gjatë periudhës 2018–2021. Artikulli përmbyllet duke theksuar se ky është një mision i vështirë, por se për Italinë nuk ka rrugë tjetër.
