Regjisori Ilir Butka ka reaguar me kritika të forta për situatën në kinematografinë shqiptare, akuzuar si “rezistencë e status quo-së” dhe sundim i një grupimi të ngushtë që e ka trajtuar sektorin si “pronë private e familjare”. Ai e lidh acarimin publik të fundit me frikën e humbjes së kontrollit mbi kinematografinë dhe sjell emrat e Dhimitër Anagnostit, Viktor Gjikës dhe Kristaq Dhamos për të ilustruear dallimin me sjelljet e mëdha të dikurshme. Butka shprehet se për dekada sektori është monopolizuar nga disa familje që kanë pasur akses të vazhdueshëm në fondet publike dhe kanë vendosur mbi fatin e veprave të kineastëve të tjerë.
Në reagim ai argumenton se agresiviteti i sotëm nuk buron nga shqetësime profesionale për artin, por nga frika e llogaridhënies administrative, duke përmendur kërkesën e Qendrës Kombëtare të Kinematografisë për zbatimin e ligjit: dorëzimin e veprave filmike të realizuara ose kthimin e parave të marra nga buxheti i shtetit. Butka kritikon po ashtu një individ, pa e përmendur emrin, që sipas tij shpif dhe gënjen, dhe akuzon zvarritje të produksioneve të financuara me para publike dhe narrative viktimizuese ndaj buxheteve të pamjaftueshme.
Ai mbron edicionin e 14-të të Festivalit Kombëtar të Filmit, duke thënë se ai tregoi një panoramë të re të kinematografisë shqiptare dhe evidencoi kineastë që punojnë pa trashëgimi familjare në kinema. Butka citon pjesëmarrjen e 75 regjisorëve në festival, 58 meshkuj dhe 17 femra, dhe përmend se shumë të rinj kanë ndërtuar rrugën e tyre pa privilegje familjare. Sipas tij, kinematografia shqiptare është bërë më e hapur, më meritokratike dhe më e integruar në sistemin evropian.
Pas reagimit të Butkës erdhi përgjigjia e regjisorit Mevlan Shanaj, titulluar “Fuçia bosh që zhurmon në kalldrëm”. Shanaj i kërkon mediave të verifikojnë faktet përpara se të përdorin cilësime profesionale dhe kërkon të di se cilat vepra ka realizuar Butka si regjisor, aktor apo producent. Ai thekson se në art mbeten veprat, jo postet apo deklaratat mediatike, dhe lidh debatin me nevojën për të ruajtur një standard minimal në kulturë, duke pyetur nëse “zhurma” po zëvendëson veprën.
