Pas vendimit të Hagës për ish-krerët e UÇK-së, bashkëshortja e Jakup Krasniqit, Sevdije Krasniqi, thotë se familja kishte shpresuar deri në fund për një vendim pafajësie dhe e priti vendimin në shtëpi. Momenti i shpalljes së vendimit ishte, sipas saj, shokues dhe i papritur. Ajo pyet retorikisht “Kush janë ata 4 persona që po dënohen?” dhe përgjigjet se ata janë krerët e UÇK-së, duke theksuar se “Historia nuk do të helmohet nga asnjë vendim” dhe se vendimi “as nuk ndikon dhe as nuk duhet të ndikojë në jetën e Kosovës.”
Sevdije thotë se familja do të vazhdojë të presë procesin e Apelit dhe kërkon lirimin e të dënuarve. Ajo shpreh besimin se në Apel do të bazohen në fakte dhe akuzon se “ndërmarrja e përbashkët kriminale është udhëheqja e Serbisë bashkë me gjyqtarët e Gjykatës Speciale që dhanë këtë vendim.” Pas vendimit, familja kërkon që të shfrytëzohen të gjitha mjetet ligjore për të kundërshtuar gjykatën dhe shprehet se kjo gjykatë “nuk duhet të ketë më të drejtë të merret me luftëtarët tanë,” duke shtuar se kanë përballuar gjenocid.
Në intervistë ajo përshkruan edhe aspektet personale: si u njohën me Jakupin — një shoqe ia propozoi duke i thënë se ia vlen ta presë profesor Jakupin — dhe si u bënë bashkë pasi doli. Sevdije tregon se i kishte thënë Jakupit se në burg nuk i kishte shkuar atëherë, por se “në Hagë do të të vij çdo muaj.” Për të, më e vështira ka qenë mungesa e bashkëshortit në momentet e rëndësishme familjare dhe familja e prisnin kthimin e tij pasi kishin bërë plane për jetën pas Hagës, përfshirë dëshirën për të jetuar së bashku në një shtëpi në fshat.
Ajo raporton se Jakup kishte shprehur dyshime për procesin, duke e quajtur gjykatën “raciste” dhe duke i referuar mënyrës së arrestimit, që sipas saj ishte më e rëndë se në kohën e ish‑Jugosllavisë. Në fund, Sevdije i përcjell mesazhin bashkëshortit: “të qëndrojë i fortë, ashtu siç ai është.”
