Gjykata Speciale, duke u përqendruar në përcaktimin e përgjegjësisë individuale të katër ish-krerëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës të akuzuar për krime gjatë luftës, u përpoq të shmangte perceptimin e një gjykimi të tërë luftës për pavarësi. Qëllimi i saj ishte të identifikonte vetëm përgjegjësitë individuale, jo të vlerësonte në mënyrë të përgjithshme luftën ose lëvizjen për pavarësi.
Aktgjykimi i shpallur mori vëmendje të madhe mediatike në Gjermani. Frankfurter Allgemeine Zeitung (FAZ) pranoi se vendimet e Speciales dukeshin të mbështetura në prova, por artikulli i Michael Martens ngriti shqetësime për proporcionalitetin e dënimeve, sidomos në krahasim me ndëshkimet e dhëna ndaj kriminelëve serbë të luftës. Martens theksoi se, duke iu referuar provave të paraqitura dhe procesit të apelimit, duket i pamundur që Hashim Thaçi të përfundojë me një shpallje pafajësie; megjithatë, pyetja nëse dënimi prej 25 vjetësh është në raport të arsyeshëm me dënimet për krime serbe mbetet e hapur dhe, sipas tij, e drejtë të vihet në diskutim në dritën e historisë.
Autori vë në dukje se vendimi nuk duhet të çojë në shtrembërimin e përmasave historike të ngjarjeve të vitit 1999, duke rikujtuar që konflikti u nxit nga politika serbo-madhe e udhëhequr nga Slobodan Millosheviç, i cili vdiq në 2006. Martens thekson se forcat serbe të sigurisë kanë kryer krime shumë më të mëdha sesa ato për të cilat akuzohet UÇK, dhe që kjo kornizë historike është thelbësore kur vlerësohen dënimet dhe konteksti i drejtësisë tranzicionale.
Në artikull theksohet gjithashtu se viktimat nuk duhet të trajtohen automatikisht si autorë të krimeve. Martens përmend se gjykata veproi drejt kur theksoi se në Hagë nuk po gjykohen shqiptarët e Kosovës si popull, as UÇK-ja në tërësi dhe as lufta e saj për pavarësi, por përgjegjësitë individuale për veprime konkrete gjatë konfliktit.
