Ishte i ri kur Shqipëria, thotë ambasadori, dhe babai i tij, President i Republikës, hapën kufijtë dhe zemrën për refugjatët e Kosovës që iknin nga vrasjet, spastrimi dhe makina e terrorit të Millosheviçit. Viti 1999 për të nuk është vetëm histori, por kujtesë e një Shqipërie dhe e një Maqedonie të Veriut që u bënë strehë dhe mburojë për qindra mijëra shqiptarë të Kosovës. Ai përmend një popull që luftonte për të mbijetuar dhe për të mos u zhdukur nga toka e vet, dhe një kohë kur bota demokratike vendosi të mos qëndronte spektatore.
Sot, thotë ambasadori i Shqipërisë në Shkup, katër prej atyre guximtarëve që udhëhoqën Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës u dënuan në shkallë të parë. Për të, drejtësia “nuk është dhënë”. Mes komunitetit shqiptar në Maqedoninë e Veriut, shton ai, kjo peshë ndihet veçanërisht trishtueshëm: ky komunitet nuk ka mësuar luftën në libra; bijtë dhe familjet e tij e kanë luftuar dhe kanë sakrifikuar, dhe e dinë mirë çmimin e lirisë.
Ai thekson se liria u fitua me gjak, u mbrojt me sakrificë dhe u bë e mundur me guximin e UÇK-së dhe me ndërhyrjen vendimtare të NATO-s. Prandaj, siç thotë, qëndrojnë me dinjitet pranë Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit, Jakup Krasniqit dhe familjeve të tyre.
Ambasadori nënvizon se aktgjykimi i sotëm nuk është fjala e fundit: është shkalla e parë dhe ka apel. Ai shpreh besimin e tij në drejtësi dhe beson se ky aktgjykim duhet të rrëzohet. Sipas tij, historia mund të gjykohet, por kurrë nuk mund të rishkruhet.
Shprehjet e tij pasqyrojnë përvojën personale dhe kujtesën kolektive të asaj periudhe, duke lidhur ngjarjet aktuale me përvojën e refugjatëve dhe sakrificës së komuniteteve shqiptare në rajon. Përmbledhja e deklaratës mbyllet me firmën: Ambasadori i Shqipërisë në Maqedoninë e Veriut.
