Kryeministri reagon duke i kundërshtuar gjuhën që i atribuhet një gjykatësi, duke e përshkruar atë si “gjuhë ultras” të ngjashme me brohoritje rrugore kundër VAR-it. Ai shpreh keqardhje dhe përmend disa parime të thjeshta kushtetuese: asnjë institucion tjetër nuk mund të zëvendësojë parlamentin, dhe as ligjvënësi nuk mund të urdhërohet se kur duhet të votojë. Sipas tij, vetëm Gjykata Kushtetuese ka të drejtën dhe detyrën të konstatojë nëse një votim është bërë gabim, por edhe kjo gjykatë nuk mund t’i imponojë legjislativit mënyrën e veprimit.
Rama thekson se politika e pagave është kompetencë e qeverisë për propozimin, e parlamentit për miratimin dhe sërish e qeverisë për zbatimin. Intervenimi i Gjykatës Kushtetuese, sipas tij, është i lejuar vetëm kur cënohet një parim ose normë kushtetuese dhe ligjvënësit duhet të riparojnë pa cenuar pavarësinë e tyre, duke vendosur me votë.
Ai paralajmëron se nëse të ashtuquajturat shoqata të prokurorëve e gjykatësve vendosin të përdorin mjete politike dhe juridike të koordinuara me institucionet e tyre, si “kallzime, sigurime a përmbarime”, për të imponuar rritje page, atëherë Shqipëria përballet me një sfidë të re. Rama i quan këto veprime shqetësuese dhe shpreh vendosmërinë për t’i penguar; ai thekson se kërkesa për paga të larta nuk është për të nxitur inat, por përbën një sfidë për ndërtimin e shtetit në kontekstin e integrimit evropian.
Kryeministri njofton se tryeza e përgatitur për një takim të kërkuar dhe më pas të anulluar mbetet e gatshme. Ai pret që episodi i tensionuar publik, i cili sipas tij mund të ishte shmangur, të përfundojë me 17 shtator, por paralajmëron se nevoja për komunikim ndërmjet pushteteve të pavarura nuk zgjidhet vetëm nga ky episod. Rama thekson se çështja nuk ka lindur vetëm nga debati për pagat dhe se do të vazhdojë të rëndohet ndërkohë që Shqipëria ecën drejt anëtarësimit në Bashkimin Europian. Ai përmbyll duke siguruar gatishmërinë e tij për tryezën, ndërsa rezultatet i lë në gjykimin e gjykatësve.
