Trajneri i Kombëtares shqiptare, Rolando Maran, në një intervistë për fshf.org rrëfen jetën e tij të përditshme dhe përshtatjen në muajt e parë në Shqipëri. Zgjohet herët, zakonisht rreth orës 7, dhe gjëja e parë që kërkon në mëngjes është një hapësirë e jashtme—tarracë, dritare ose kopsht. Pas mëngjesit bën një shëtitje dhe shkon në Federatë për të nisur përgatitjet për ndeshjet.
Puna për të është pasion dhe ai thotë se gjithçka në të e gëzon, duke e konsideruar një nder detyrën si trajner i kombëtares. Dita e tij perfekte kur është i lirë përfshin natyrën dhe ambientin e hapur: shëtitje, familjen, miqtë dhe, në dimër, vendet me borë ku eventualisht mund të bëjë ski.
Maran thotë se pritshmëritë e tij për mikpritjen shqiptare jo vetëm që u përmbushën, por u tejkaluan; ndihet si në shtëpi dhe si një mik i vjetër i shqiptarëve. Nuk pretendon të ketë mësuar ende diçka që të konsiderojë si “më shqiptare”, duke shpjeguar se është herët dhe preferon të thotë vetëm gjëra që i ndjen të vërteta.
Si vlerë të spikatur te shqiptarët ai përmend vendosmërinë dhe forcën me të cilën i bëjnë gjërat, dhe dëshiron t’u transmetojë këto cilësi futbollistëve të Kombëtares, duke i cilësuar si pjesë të ADN-së së lojtarit dhe të popullit shqiptar. Në adaptim ai thotë se nuk ka adoptuar ende shumë zakone shqiptare, por po studion dhe përpiqet të afrohet, pasi ka shumë aspekte të territorit dhe kulturës që i kanë ngjallur kuriozitet.
Mes eksperiencave personale, Maran veçon pjatën shqiptare tavë dheu si të preferuarën e tij dhe emrin e preferuar në shqip “avash-avash” për tingëllimin. Si fjalë që i del më vështirë për t’u shqiptuar përmend “përshëndetje” dhe variantin “Çkemi?”, ndaj shpesh përshëndetet në italisht me “Ciao”. Intervista kombinon reflektime mbi futbollin, jetën e përditshme dhe përshtatjen kulturore.
