Trajneri i Kombëtares shqiptare, Rolando Maran, në një intervistë për fshf.org rrëfen jetën e përditshme dhe përshtatjen e tij në Shqipëri. Ai thotë se zgjohen herët, zakonisht rreth orës 7, dhe gjëja e parë që kërkon në mëngjes është një hapësirë e jashtme — të hapë një dritare, të dalë në tarracë apo në kopsht. Pas mëngjesit nis udhëtimin drejt Federatës; nuk ka një orar të fiksuar por mbërrin dhe fillon përgatitjet për ndeshjet.
Maran shprehet se puna i lind nga pasioni: ka nisur si lojtar fëmijërie dhe tani ndihet i nderuar të jetë trajner i kombëtares. Thotë se nuk ka asgjë në punën e tij që nuk i pëlqen dhe se kjo detyrë e mbush me krenari. Për një ditë perfekte të lirë, ai preferon natyrën dhe ambientet e hapura: shëtitjet, koha me familjen dhe miqtë, dhe – në dimër – dëshira për vende me borë për të bërë ski.
Për muajt e parë në Shqipëri, Maran thotë se mikpritja shqiptare ka tejkaluar pritshmëritë e tij; ndihet si në shtëpi dhe si një mik i vjetër. Ai vlerëson vendosmërinë dhe forcën me të cilën shqiptarët bëjnë gjërat, cilësi që dëshiron t’ua transmetojë edhe lojtarëve të kombëtares, duke e cilësuar si pjesë të ADN-së së futbollistit dhe të popullit shqiptar. Për pyetjen se cila është gjëja më “shqiptare” që ka mësuar, ai përgjigjet se është herët për të nxjerrë një përfundim dhe preferon të thotë vetëm gjërat që ndjen vërtet.
Maran pranon se nuk ka adoptuar shumë zakone shqiptare ende, por po mëson dhe përpiqet të afrohet me kulturën dhe aspektet e ndryshme të vendit. Si pjatë shqiptare më të preferuar përmend tavë dheu, dhe si fjalë favorite në shqip zgjedh “avash-avash” për shkak të tingullit. Më të vështirat për t’u shqiptuar sipas tij janë përshëndetja “Përshëndetje” dhe shprehja “Çkemi?”, ndaj shpesh preferon të përshëndesë në italisht me “Ciao”.
