Gjyqtarët në Shqipëri po kërkojnë rritje page, ndërsa autori vë në dukje ironinë: kërkesa për pagë, në fund të fundit, do të gjykohet nga vetë gjyqtarët, çka ngre çështje për konflikt interesi dhe ndarjen e pushteteve, me referim te Montesquieu. Pavarësisht se paga e gjyqtarëve konsiderohet ndër më të lartat në sektorin publik, argumentohet se drejtësia nuk mund të funksionojë me “barkun bosh”, duke krahasuar nevojën për përmirësim të të ardhurave me privilegjet e posteve të larta shtetërore.
Autori shtron me ironi dilemën e pavarësisë së gjyqtarit: në një hipotetik vendim personal për rritje page, gjyqtari do të vepronte objektivisht, por situata reale tregon se çështja shqyrtohet brenda sistemit të njëjtë dhe shpesh përfundojnë gjykatë vetëgjyqtarësh. Ndërkohë, drejtësia në praktikë përjetohet si shumë e ngadaltë: dosjet ecin ngadalë, seancat shtyhen për mungesë avokatësh, ekspertësh, ose për ndryshime trupi gjykues; periudhat e pushimeve dhe reformat e ndryshme shtojnë vonesat. Kjo sjell formimin e një drejtësie “brezash”, ku babai nis procesin, djali e vazhdon dhe nipi merr vendimin, duke ilustruar maksimën si një e drejtë e vonuar është një e drejtë e mohuar.
Publiku percepton shpesh se për të fituar një gjyq duhet njohje ose pagesë; krijohet një “matematika popullore” e vendimeve gjyqësore që pyet më shumë “sa shkoi?” sesa cilat prova u paraqitën. Megjithatë, sipas Kodit, gjykatat duhen bazuar në prova, jo thashetheme. Reforma në drejtësi premtoi gjyqtarë më të pavarur dhe një rikthim të besimit; ajo duket se solli veçanërisht bindjen e gjyqtarëve se meritojnë rrogë më të lartë, ndërsa qytetarët vijojnë të presin në korridore për seanca që shtyhen.
Si satirë institucionale, autori propozon krijimin e një “Gjykate të Posaçme për Mbrojtjen e Pagës së Gjyqtarit”, të përbërë nga gjyqtarë, dhe sugjeron se çdo kontest mbi përqindjen e rritjes mund të apelohet te gjyqtarë të tjerë. Përfundimisht, artikulli thekson kontrastin: drejtësia mund të vonojë, por rroga e saj — sipas përshkrimit — nuk vonon.
