Migracioni trajtohet si një temë e ndjeshme, ku frika nga migrimi i pakontrolluar mbizotëron debatin publik, ndërsa harrohet se dikur miliona gjermanë emigruan për një jetë më të mirë. Që nga shekujt e hershëm njerëzit u larguan për shkak të luftës, shtypjes politike, diskriminimit, katastrofave natyrore, varfërisë dhe mungesës së perspektivës. Historiani Jochen Oltmer përmend se migracioni është gjendje normale e ekzistencës njerëzore që nga dalja e njeriut nga Afrika.
Në shekullin e 18-të dhe fillimin e 19-të emigrimi gjerman drejt Amerikës ishte i kufizuar; deri në 1820 rreth 150.000 veta kishin shkuar. Shpesh rekrutuesit promovonin histori suksesi dhe merrnin shpërblime për çdo emigrant. Udhëtimet në anije ishin të rrezikshme dhe të shtrenjta — kostoja sa paga vjetore e një zanatçiu — dhe familjet shisnin pasurinë për t’i përballuar. Nën kuvertë udhëtarët jetonin në kushte të ngushta, të sulmuar nga sëmundjet dhe uria; shumë vdisnin dhe shiteshin në mbërritje si punëtorë të detyruar për të shlyer borxhin, me ndarje familjesh dhe shfrytëzim.
Një tjetër valë emigruese shënoi drejtimin lindor pas manifestit të Katerinës së Madhe më 1763, e cila ofroi transport falas, tokë pa pagesë, përjashtim nga taksat dhe shërbimi ushtarak, arsim dhe vetëqeverisje për të tërhequr kolonë gjermane. Megjithatë në shekullin e 19-të Amerika mbeti destinacioni kryesor; rreth gjashtë milionë gjermanë shkuan drejt Botës së Re, nxitur edhe nga rritja e popullsisë, korrjet e dobëta dhe uria.
Nga fillimi i shekullit të 19-të deri në Luftën e Parë u larguan rreth 60 milionë evropianë. Në mesin e shekullit të 20-të Evropa u shndërrua nga kontinent emigrimi në kontinent imigrimi. Në Gjermaninë Perëndimore të viteve 1950–60, “trenat e punëtorëve mysafirë” sollën rreth 14 milionë të huaj deri në ndalimin e rekrutimit në 1973; rreth tre milionë qëndruan përherë. Megjithatë, për një kohë të gjatë Gjermania nuk e konsideronte veten vend imigrimi, dhe kjo ndikoi në mënyrën e integrimit.
Sot në vitin 2025 mbi 30 për qind e popullsisë gjermane ka prejardhje migracioni; integrimi ka përparuar ngadalë dhe për shumë brezave pritet ende përpjekje të mëdha për pranimin e vërtetë. Oltmer thekson se perceptimi i migracionit lidhet me zhvillimin ekonomik dhe tregun e punës; azili përbën vetëm afërsisht 10% të migracionit drejt Gjermanisë. Ai apelon që politika të drejtojë debatet dhe shoqëria të diskutojë seriozisht për të ardhmen e vendit, edhe në mënyrë të ashpër kur duhet.
