4 shtatori 2004 mbetet një datë e veçantë në kujtesën kolektive shqiptare, jo vetëm për rezultatin sportiv, por edhe për ngjarjet njerëzore që shënuan atë natë. Në stadiumin “Qemal Stafa” në Tiranë, në ndeshjen e parë të kualifikueseve për Kupën e Botës 2006, Shqipëria përballoi Greqinë, e cila vetëm pak javë më parë ishte shpallur kampione e Europës në Portugali. E drejtuar nga trajneri gjerman Hans-Peter Briegel, Kombëtarja shqiptare fitoi 2-1. Ervin Murati shënoi golin e parë, ndërsa Adrian Aliaj shënoi një gol spektakolar që dyfishoi avantazhin. Për Greqinë shënoi Janakopulos, por goli i tij nuk ndryshoi rezultatin përfundimtar.
Pas vërshëllimës së fundit stadiumi mbushi festat; flamuj kuqezi, makina të zbukuruara dhe turma tifozësh mbushën rrugët e Tiranës. Ish-kryeministri Fatos Nano i dha kombëtares një premio prej 500 mijë dollarësh, një shpërblim që përmendet ende kur njihet rëndësia simbolike e asaj nate për shumë tifozë. Për shumë shqiptarë, fitorja nuk ishte thjesht rezultat sportiv, por një kujtim kolektiv.
Në të njëjtën natë, festimet morën një kthesë tragjike në ishullin Zakynthos, në zonën e Tsilivit. Gramoz Palushi, një 20-vjeçar shqiptar që po festonte fitoren e kombëtares, u përfshi në një konflikt me persona të tjerë. Sipas raportimeve të kohës, Palushi u godit me thikë dhe humbi jetën pas sulmit. Vrasja e tij, në të njëjtën ditë me fitoren historike të kuqezinjve, tronditi opinionin publik në Shqipëri dhe Greqi.
Ngjarja u interpretua si një shembull i anës së errët që ndonjëherë merr rivaliteti sportiv kur përzihet me dhunë, tensione nacionaliste dhe urrejtje. Emri i Gramoz Palushit mbeti i lidhur përjetësisht me atë natë që për mijëra tifozë nisi si festë historike, por për familjen e tij u shndërrua në një tragjedi të pakthyeshme. Sot, 22 vjet më pas, 4 shtatori 2004 kujtohet për përplasje të ashpra të gëzimit dhe dhimbjes: fitorja 2-1 ndaj Greqisë dhe humbja e një jete të re.
Top Channel
