Aktori Reshat Arbana u vlerësua për karrierën e gjatë artistike gjatë hapjes së Festivalit të 14-të të Filmit Shqiptar. Në fjalimin e tij të emocionuar, Arbana kujtoi rrugëtimin në skenë dhe i dedikoi çmimin aktorëve të mëdhenj që e frymëzuan në fillimet e karrierës.
Ai shprehu se ndjente një emocion të pazakontë: “Jam tepër i emocionuar. Këtu e them si burrat, emocionet që kam ndjerë sonte, nuk i kam ndjerë ndonjëherë.” Arbana tha se në këto kohë “të çmendura” ngjarje si kjo kanë rëndësi të madhe dhe se, në prag të 86-vjetorit të tij, ky çmim e emocionoi shumë. Ai u pyet veten “Çfarë bëra unë që mora tërë këto çmime e medalje?” dhe i përgjigjej vetes se ishte punë e madhe; përmendi se Kadri Roshi e quante “dhunti”, kurse ai vetë e quan talent.
Arbana rrëfeu për fillimet e tij: si adoleshent ai dhe një shok hynin fshehurazi në shfaqje pavarësisht ndalimit, dhe kishte ankthin nëse do të bëhej aktor. Pas shërbimit ushtarak iu hap mundësia e shkollës së aktorëve; ai dha prova dhe fitoi, duke u punësuar në Teatrin Kombëtar. Në oborrin e teatrit ai pa yjet që ruan me dashuri dhe respekt, dhe e dedikoi çmimin edhe atyre aktorëve të dashur dhe të mrekullueshëm.
Ai kujtoi se shihte çdo javë Hamletin në skenën e madhit Naim Frashëri, Kadri Roshin në rolin e Zofit dhe Lazër Filipin në rolin e Leninit, dhe mendonte se “s’do bëhem kurrë aktor.” Megjithatë, me ndihmën, vërejtjet, sugjerimet dhe përkrahjen e këtyre aktorëve të mëdhenj, Arbana tha se arriti të bëhej aktor dhe të gëzojë respektin e popullit.
Në përfundim të fjalës, me nota lehtësisht ironike, Arbana komentoi se nuk mund të dalë dot në pazar apo të ulet në kafe sepse “të gjithë duan të rrinë me mua.”
