Dolly Parton, një prej ikonave më të mëdha të muzikës country, kishte folur disa muaj para vdekjes së saj më 25 gusht, në moshën 80-vjeçare, për mënyrën si e shihte moshën, jetën dhe atë që dëshironte të linte pas. Ajo tha se pleqëria ishte kryesisht çështje mendësie dhe shprehu vendosmërinë për të mos ndaluar së punuari. Disa muaj para se të mbushte 80 vjeç, Parton i kishte thënë revistës PEOPLE se ndihej sikur “sapo kishte filluar” dhe se sekreti për t’u ndier e re ishte të mos i kushtonte vëmendje moshës. “Nëse e lejon veten të plakesh, do të plakesh. Nuk kam kohë të plakem. Nuk kam kohë të ulem dhe të mendoj për këtë. Nuk është aty ku e kam mendjen”, kishte thënë gjatë promovimit të autobiografisë së saj.
Këngëtarja kishte nisur të mendonte më shumë për trashëgiminë e saj, gjë që e kishte nxitur të shkruante kujtimet e titulluara “Ylli i Shfaqjes, Jeta Ime në Skenë”. Ajo theksoi nevojën për të mbyllur rrethanat e jetës dhe për të lënë pas mesazhin që donte bota ta dijë “nga goja jote, nga zemra jote”. Në një intervistë me Oprah Winfrey në vitin 2020, Parton tha se nuk e shihte jetën përmes numrave, duke shtuar: “Do të jem versioni më i mirë i vetes, pavarësisht moshës që kam”.
Me humorin e saj të njohur, ajo tha se nëse do të jetonte deri në 95 vjeç, do të vazhdonte të përdorte grim dhe ndërhyrje estetike për t’u dukur sa më e re: “Do të dukem si një film vizatimor. Do të kem grim. Do të dukem aq e re sa më lejojnë kirurgët e mi plastikë”, duke theksuar se më e rëndësishme se pamja ishte ajo që përcillej nga brenda.
Pavarësisht energjisë dhe përqendrimit te jeta, Parton mendoi edhe për atë që vjen pas vdekjes. Pas ndarjes nga jeta të bashkëshortit të saj, Carl Dean, në vitin 2025 — me të cilin kishte qenë e martuar për gati 60 vjet — ajo shprehu besimin se një ditë do ta shihte përsëri. Në një episod të vitit 2019 të podcastit “Dolly Parton’s America”, ajo tha se shpresonte të vazhdonte të këndonte, të shkruante dhe të luante harpë në parajsë, duke u përshkruar me humor si pjesë e “grupit të engjëjve”. Fjalët e saj, thëna muaj përpara vdekjes, marrin një tjetër kuptim, veçanërisht deklarata se “nuk kishte kohë të plakej” dhe se nuk e konsideronte vdekjen si fund.
