Francesco Toldo rikthen momentet kyçe të karrierës: ndeshjet e paharrueshme me Italinë, veçanërisht Europiani i 2000-s kundër Holandës ku priti penallti dhe ndaloi vendin në finale, vitet te Fiorentina me Gabriel Batistutën dhe periudha e suksesshme te Interi, ku fitoi trofe edhe si zëvendës i Julio Cesar. Rruga e tij nisi në provincën e Padovës; i rritur në një familje modeste, ai filloi si mbrojtës i djathtë dhe përfundoi në portë rastësisht, pas një provimi që e bëri të zbavitet dhe të qëndrojë aty. Toldo thekson rolin e punës dhe dëshirës për përmirësim gjatë gjithë karrierës së tij.
Ai pranon se gjatë karrierës ka besuar vazhdimisht se ishte portieri më i mirë në botë dhe tregon se ka refuzuar oferta nga klube si Liverpool, Bayern dhe Barcelona, duke preferuar të qëndrojë në Serie A dhe të fitojë me Interin. Një nga kënaqësitë e tij më të mëdha ka qenë të shpallet fitues edhe si zëvendës, dhe pas sezonit të Tripletës ai vendosi të largohej. Mes momenteve të veçanta është edhe goli ndaj Gianluigi Buffon në “San Siro” dhe një tjetër gol gjatë përgatitjeve për Botërorin 2002 në stadiumin Flaminio; Toldo përmend se i ka shënuar Buffonit dy herë brenda pak muajsh.
Marrëdhënia me Buffonin ishte konkurruese dhe jo miqësore, me respekt reciprok, ndërsa me Julio Cesar ai ka miqësi dhe marrëdhënie të mira. Toldo gjithashtu ruan miqësi më të afërta me Francesco Tottin, Filippo Inzaghin dhe Alessandro Del Pieron. Si momentin më të keq të karrierës ai përmend “5 maji”, që e ka shënuar dhe ende dhemb.
Për ndikimin te Fiorentina, Toldo kujton stërvitjet me Batistutën, sakrificën dhe vëmendjen që tërhoqnin tifozët. Ai rrëfen për presidentin e Fiorentinës Vittorio Cecchi Gori dhe për Massimo Morattin e Interit, duke përshkruar karaktere dhe një episod kur Moratti dhuroi medaljone pas një periudhe të vështirë. Sot, në moshën 54 vjeç, Toldo shijon jetën familjare, bashkëpunon me projektin “Legends” të Interit, punon si vullnetar në Mbrojtjen Civile të Milanos dhe thotë prerë se futbolli nuk i mungon dhe se nuk do të kthehej.
