Dikur një lagje e fshatit Tërvol të Gramshit ka numëruar rreth 1,500 krerë bagëti; sot në të njëjtin ambient, i vetmi që vazhdon të mbajë bagëtinë është 72-vjeçari Ferit Sinani, i cili ka 65 krerë. Ferit Sinani jeton dhe punon në kushtet e një realiteti ku popullsia rurale është zvogëluar dukshëm: sipas tij, fshatrat janë braktisur, rinia ka ikur, dhe ata që kanë mbetur janë kryesisht të moshuar që përpiqen të ruajnë disa tradita.
Për t’u kujdesur për bagëtinë, 72-vjeçari ecën çdo ditë më shumë se 30 kilometra për të çuar dhe kullotur kafshët. Ai e përshkruan mbajtjen e bagëtisë si një mënyrë jetese që ka ende përfitime ekonomike, duke theksuar se bagëtitë janë fitimprurëse, veçanërisht për të siguruar disa të ardhura shtesë mbi pensionin e tij. Megjithëse puna është e lodhshme dhe kërkon lëvizje të përditshme të gjatë, Sinani e ka të vështirë të braktisë trashëgiminë familjare dhe mënyrën tradicionale të jetesës që ka ndjekur.
Situata që përshkruan 72-vjeçari reflekton një ndryshim të thellë të strukturës së komunitetit rural në Tërvol: nga një periudhë kur një lagje mund të kishte qindra e mijëra krerë bagëti, tani ka shembuj ku vetëm një person vazhdon këtë aktivitet me numra të ndjeshëm më të ulët. Sinani dhe bashkëmoshatarët e tij përpiqen që të mbajnë gjallë disa nga praktikat dhe traditat e lidhura me blegtorinë, megjithë sfidat që sjell braktisja e fshatrave dhe largimi i të rinjve.
Nga përshkrimi i përditshmërisë së tij del qartë se zgjidhja e barabartë mes ruajtjes së traditave dhe kushteve të vështira ekonomike është një sfidë për banorët e moshuar të zonës, të cilët mbështeten edhe në të ardhurat shtesë nga bagëtitë për të plotësuar pensionin.
