Aktorja e kinematografisë dhe televizionit Rezana Çeliku u nda nga jeta dy ditë më parë, në moshën 66-vjeçare, pasi humbi betejën me sëmundjen. Kolegia e saj, Ema Andrea, e përshkruan si “sempre një figurë e njohur në Tiranë, si vajza me dritë” dhe rikthehet te takimi i tyre i parë në sheshxhirimet e filmit “Një vajzë dhe një djalë” në vitin 1990. Ndërsa ishin aktrime të reja, përkushtimi dhe profesionalizmi i Çelikut në rolin e një centralisteje e bënë atë frymëzim për Andrean; “Kur Rezi vinte, gjërat lëviznin, merrnin një lloj drite, ishin më të komunikueshme. Në atë kohë e vëzhgoja dhe kam mësuar shumë, kam marrë shembull prej saj,” thotë Andre a.
Roli që Çeliku pranoi përfshinte një lidhje me një djalë më të ri në moshë dhe u konsiderua për kohën një rol i guximshëm, duke nxitur diskutime. Sipas Andreës, paragjykimet që e ndoqën ky rol mund të kenë ndikuar në vendimin e aktores për t’u tërhequr gradualisht nga kinemaja, një proces që ajo lidh edhe me ndryshimet që pësoi kinemaja pas viteve ’90. Ky ishte roli i saj i fundit në kinematografi.
Pas largimit nga aktrimi dhe periudhës së punës si mësuese në fshatrat e Tiranës, Çeliku ndoqi studimet dhe u diplomua në Ekonomi dhe Juridik. Ajo vazhdoi karrierën në administratën publike, duke punuar për vite me radhë në Drejtorinë për Marrëdhëniet me Publikun në Bashkinë e Tiranës. Andre a vë në dukje se në institucionet ku takonte Çelikun e gjenin të njëjtën person: “me dritë, me jetë, me dashuri dhe përkushtim.” Ajo kujton gjithashtu “akte heroike të heshtura” të bëra prej saj, duke theksuar vlerën e njerëzve që shërbejnë qytetit dhe artit.
Rezana Çeliku do të mbetet në kujtesën e atyre që e njohën dhe deshën krijimtarinë e saj, si për talentin në skenë ashtu edhe për përkushtimin në jetën profesionale jashtë saj.
