Shqipëria ka nisur delegacionin për Lojërat Mesdhetare në Taranto; garat fillojnë nesër, ceremonia zyrtare mbahet sonte dhe flamuri kuq e zi do të valëvitet në Itali. Ndërsa në Tiranë ka qetësi: nuk ka pasur fushatë prezantimi, as program, as shpallje objektivash. Delegacioni u nis në mënyrë diskrete pa tërhequr vëmendjen e institucioneve apo publikun. E vetmja shenjë institucionale ishte dorëzimi i flamurit, një akt që në praktikën tonë protokollare zakonisht i takon Kreut të Shtetit, por këtë herë u krye nga ministri përgjegjës për sportin; burimet, megjithatë, thonë se presidenti nuk do të mungojë në ceremoninë e hapjes.
Mungesa e komunikimit zyrtar ka tkurrur edhe interesin publik: shumë pak njerëz dinë emrat e sportistëve apo pritshmëritë për medalje, dhe nuk ka informacione për objektiva konkrete të delegacionit. Kjo heshtje interpretohet në tekst si një strategji e shtetit që i jep rëndësi më shumë rezultatit se ndërtimit të një kulture sportive përpara garës, duke pritur përfundimet për të krijuar emocionin publik. Megjithatë artikulli rikujton se Shqipëria nuk është pa histori në Lojërat Mesdhetare—katër medalje në Oran 2022 përmenden si kontributi i fundit i rëndësishëm—por ky edicion trajtohet me entuziazmin e një inventari vjetor.
Rast i veçantë është Kombëtarja U-21 e futbollit, që rikthehet në Lojërat Mesdhetare pas 17 vitesh mungesë. Ajo nuk pritet domosdoshmërisht të synojë medalje, por do të përdorë turneun si nxitje për Kampionatin Europian U-21 që Shqipëria do të presë vitin e ardhshëm, pra aty ekziston një plan të paktën për këtë ekip.
Autori nuk kritikon sportistët individualë, duke theksuar se ata meritojnë duartrokitje për faktin që vazhdojnë të garojnë nën një ombrellë institucionale që i kujton vetëm në ditë feste. Në përfundim citon frazën e Pierre de Coubertin: “E rëndësishme në jetë nuk është fitorja, por lufta; thelbësore nuk është të kesh fituar, por të kesh marrë pjesë mirë,” dhe vëren se ky ideal duket se është kthyer në një mënyrë shtetërore të vepruari: ulje pritjesh, mungesë promovimi dhe një theks te fakti i vetëm që delegacioni të jetë i pranishëm.
