Lëvizja për pozitivitetin e trupit, që promovoi pranimin e trupave të ndryshëm, po humbet terren përballë një kulture të re që rikthen dobësinë në qendër të vëmendjes, të nxitur edhe nga përdorimi i barnave GLP-1 si Ozempic, Wegovy dhe Mounjaro. Këto ilaçe, zhvilluar për diabetin tip 2 dhe obezitetin, veprojnë pjesërisht përmes semaglutidit, i cili imiton hormonin GLP-1 dhe zvogëlon oreksin e ndjenjën e ngopjes. Përdorimi i tyre ka dalë jashtë sferës klinike drejt kulturës popullore, me raste vetë-mjekimi dhe treg të paligjshëm që shqetësojnë mjekët.
Analizat dhe të dhënat tregojnë rritje të konsumit: sipas AIFA-s, në 2024 konsumi privat i analogëve GLP-1 për humbje peshe u rrit me 78.7%, me shpenzime private për semaglutidin prej 55.3 milionë eurosh; në të njëjtin treg, analogët e GLP-1 përbëjnë 12.4% të konsumit të barnave antidiabetike. Termi “Ozempic Culture” përdoret për ta përshkruar kalimin e këtyre barnave në zakonet dhe normat estetike, dhe normalizimin e përdorimit për arsye estetike.
Fenomeni po ndikon në modë, ushqim, restorante dhe industrinë e bukurisë. Ndryshimet fizike të disa personazheve të famshëm kanë shkaktuar spekulime për përdorim barnash, por pa konfirmime zyrtare. Humbja e shpejtë e peshës lidhet me humbje masë muskulore dhe ndryshime në fytyrë, çka solli termin “fytyra Ozempic” dhe rritje të kërkesës për produkte si kolagjeni dhe trajtime për rikthimin e volumit të fytyrës. Industria ushqimore po prodhon vakte me përmbajtje më të lartë proteine për porcione më të vogla; Nestlé ka lansuar në SHBA linjën “Vital Pursuit”. Restorantet po ofrojnë menu me porcione të reduktuara.
Anketat e referuara tregojnë shqetësime mbi vetë-imazhin: rreth dy të tretat e italianëve ndihen të pasigurt për ekspozimin trupor në verë; 75% e grave dhe 67% e burrave janë kritikë ndaj imazhit të tyre; te grupmosha 18–29 vjeç shifrat janë edhe më të larta. Ndërsa rreth 16 milionë njerëz globalisht jetojnë me çrregullime të të ngrënit, në Itali vlerësohen rreth 3 milionë raste. Ekspertët nënvizojnë ndikimin e mediave sociale në përkeqësimin e marrëdhënies me trupin.
Debati që mbetet: a është ky një progres mjekësor i dobishëm apo rikthim i një obsesioni të vjetër me trupin? Në thelb qëndron dallimi midis përdorimit të duhur mjekësor dhe kthimit të dobësisë në një standard social të detyrueshëm.
