Pusho në Paqe Miguel! Teksti shpreh reagim ndaj vrasjes së turistit francez 20-vjeçar, Miguel Madnes, si ngjarje të paralajmëruar dhe si një goditje për Shqipërinë. Autori lidh incidentin me një atmosferë përgjithësisht të tensionuar dhe një fushatë që, sipas tij, nisi në fillim të sezonit të turizmit për të dëmtuar imazhin e vendit, duke filluar nga vendet fqinje e deri në Gjermani dhe Ormuz, ku lajmi u përhap pas ngjarjes me flamingot. Vrasja përshkruhet jo vetëm si një prerje e parakohshme e jetës së të riut, por edhe si një goditje për imazhin dhe turizmin shqiptar.
Teksti denoncon “shtazërinë e rrugës” dhe mungesën e forcës së ligjit, duke e paraqitur atë si shkak të dhunës dhe heshtjes së qytetarëve. Autori kërkon ndërhyrje shtetërore emergjente: mbylljen në “kafaz” të atyre që përshkruhen si shtazë të rrugës dhe eliminimin e të fortëve që mbrojnë bizneset e tyre me dhunë, si masa për të liruar zërin e qytetarit dhe për të rivendosur rendin. Theksohet se forca e ligjit duhet të jetë e pamëshirshme në zbatimin e saj.
Policia e Shtetit vlerësohet për veprimin profesional dhe operativ në kapjen e të dyshuarit, Sokrat Vata, por autori nënvizon se ky profesionalizëm duhet të shoqërohet me masa më të gjera për të frenuar dhunën e rrugës dhe për të parandaluar përsëritjen e ngjarjeve të tilla. Vrasja paraqitet si e rëndë jo vetëm për viktimën, por si një ngjarje që prek ndjeshëm të gjithë shoqërinë dhe imazhin kombëtar.
Teksti i kërkon shtetit përgjegjësi dhe masa të menjëhershme për të parandaluar kërcënimin që autori e sheh si emergjencë kombëtare, duke insistuar në nevojën për të mbyllur në “kafaz” elementët e dhunshëm të rrugës dhe për të goditur mbrojtësit e tyre. Përmbajtja përfundon me theksin se ngjarja është tragjike për Miguel Madnes dhe për çdo qytetar që mund të preket nga dhuna e tillë.
