Kur Paul Biya fitoi zgjedhjet e para presidenciale në Kamerun në vitin 1984, Nformi Bime ishte student 23-vjeçar; sot Bime është 65 vjeç dhe në pension, ndërsa Biya, 93-vjeç, vazhdon të jetë president. Vitin e kaluar Biya siguroi një mandat të tetë që mund ta mbajë në detyrë deri në moshën afro 100-vjeçare. Ai u largua nga Kameruni më 7 qershor për atë që zyra e tij e quajti një “qëndrim të shkurtër privat në Evropë”, dhe kjo mungesë është bërë periudha e tij më e gjatë e pandërprerë jashtë vendit.
Zëdhënësi i qeverisë, René Emmanuel Sadi, tha javën e kaluar se Biya ndodhet në Gjenevë të Zvicrës dhe hodhi poshtë spekulimet se ai ishte shtruar në spital për shkak të problemeve shëndetësore, pa dhënë detaje të tjera. Mungesat e tij të gjata jashtë vendit kanë rikthyer shqetësime për gjendjen e shëndetit të presidentit dhe për mënyrën se si drejtohet vendi gjatë mungesës së tij. Në vitin 2024 qeveria ndaloi diskutimet mediatike mbi gjendjen e tij shëndetësore, duke i cilësuar si çështje të sigurisë kombëtare.
Për miliona kamerunas Biya është i vetmi president që kanë njohur. Të rinj si Abit Riassai Acha, 26 vjeç, e përshkruajnë presidencën e tij si pjesë të jetës së tyre. Opozita, përfshirë kandidatin Samuel Hiram Iyodi, ka kërkuar që parlamenti të shqyrtojë nëse mungesa e gjatë përbën vakancë në presidencë, por një nismë e tillë pritet të ketë pak gjasa për shkak të dominimit të partisë në pushtet.
Megjithëse i mungon vendit, Biya ka vazhduar të marrë vendime nga jashtë, përfshirë një riorganizim të madh ushtarak. Zëdhënësi ka qetësuar qytetarët se “Presidenti Paul Biya është gjallë” dhe “do të kthehet së shpejti”.
Kritikat e drejtuesve dhe analistëve fokusohen te problemet e pazgjidhura: gjendja e rrugëve, ndërprerjet e energjisë, korrupsioni, papunësia për të rinjtë, konflikti separatist në rajonet anglishtfolëse, sulmet e Boko Haram në veri dhe vështirësitë ekonomike. Analisti Collins Molua Ikome thekson mungesën e përparimit dhe aksesin e pabarabartë në kujdesin shëndetësor, ndërsa profesori Wilson Tamfuh thotë se institucionet mund të funksionojnë edhe kur presidenti delegon përgjegjësi, por pyet nëse qeveria po adreson problemet e vjetra. Bime tregon se dikur Biya simbolizonte shpresën; tani ai shqetësohet nëse do të jetojë për të parë një president tjetër dhe vë në dukje dallimin midis trajtimit që marrin elitat dhe gjendjes së shumicës së qytetarëve.
