Kronika deklaron qëllimin e vet për të shpërndarë lajme dhe ngjarje, duke përshkruar me ton ironik e satirik një seri figurash publike dhe zhvillimesh partie. Në tekst përmenden emra si Gaz Bardhi, Jorushi i Tabakeve, Enno Bozdo, Klevis Balliu, Kryezëvendës Lideri Flamur, Oerdi në Durrës dhe Belindi, të cilët paraqiten duke kryer veprime dhe sjellje që trumbetohen ose kritikohet si kundërqeveritare ose ambicioze. Kronika thotë se ka marrë udhëzime “nga lart” për të shpërndarë gjatë gushtit lajme të këqija, me qëllim që opinioni publik të përgatitet për ndryshime në qeveri.
Teksti njofton rikthimin e Etildës, që do të gëzojë shokët e partisë, dhe përshkruan rolin e saj si këshilltare që punon për të ruajtur stabilitetin. Përmenden gjithashtu Delina Ibrahimi dhe Briseida Bakerri, me këshilla për mënyrën se si duhet të paraqiten në publik dhe të shmangin shenjat e pezmit. Festim de Gozha cilësohet si kandidat për zëvendësministër, ndërsa Babua përmendet si ministër i punëve të jashtme me rol të fortë politik; Festua është i lidhur me çështje shkollore dhe me angazhime në Bruksel.
Teksti kritikon një figurë të paemëruar që drejton fushën e kulturës—përshkruar si analfabet dhe autokrat në trajtimin e kulturës—duke i atribuar atij qëndrime që dëmtojnë institucionet kulturore. Përmenden më tej figura si Lameqyq, Toni dhe Dufi, me skica të sjelljeve të tyre zyrtare dhe publike. Gjithashtu përmenden plane dhe intriga politike: thuhet se tre kandidatura të propozuara nga “gjermanët” u refuzuan, dhe përshkruhet një hartë e aleancave dhe momenteve të mundshme kur disa socialistë mund t’i bashkohen lëvizjeve kundër Babos.
Rrëfehen episode personale, si ankesa e Erjon Malajt për kostumet, dhe sugjerime që Babua duhet të mendojë për akademikë si Kostaq. Kronika vë në pah subjektivitetin e vet, përmend Dallamangan Genc Gjonçaj dhe mbyllet me një këshillë për lexuesit: Kronikën mund ta lexoje në mënyra të ndryshme—si lajm ose si fantazi—në ditët kur buzëqeshja mungon.
