Në një protestë së fundmi një fëmijë u nxorr në podium dhe iu kërkua të thoshte se çfarë do t’i thoshte një turisti për Shqipërinë; fëmija, me fjalë të dukshme të mësuara, u përgjigj se Shqipëria është “shumë pis” dhe se turistët nuk duhet të vijnë. Autori e paraqet këtë si simbol të deformimit të kauzës: një protestë që nisi si reagim ambientalist ndaj një incidenti konkret në Zvërnec — tërheqja zvarrë e një banori nga roje private — u zhvendos drejt sulmit politik ndaj kryeministrit Edi Rama.
Nga kërkesa për drejtësi mjedisore, thuhet, protesta kaloi në akuzë ndaj qeverisë dhe në thirrje për rrëzimin e saj, duke kërkuar edhe dorëheqjen e Ramës dhe burgosjen e tij dhe të Bashës. Fjalimet e mbajtura në dy ditët e fundit përshkruhen si të ashpra dhe shpesh banale, me thirrje si “Ramovic, tradhtar i shitur”, “Rama burg i përjetshëm”, “Rama është pushtues, gjakpirës i shqiptarëve” dhe “Revolucioni kërkon gjak”, si dhe me fjalime shumë vulgare që nuk përmenden në mënyrë të plotë. Autori thekson se kjo retorikë nuk ka të bëjë më me debat mjedisor, por me mllef dhe urrejtje politike që zëvendësojnë kauzën origjinale.
Përdorimi i fëmijëve si mjete për të përcjellë mesazhe politike portretizohet si veprim i papranueshëm dhe thuhet se fëmijët nuk duhet të jenë rekuizita politike; mësimi që të flasin keq për vendin e vet për shkak të urrejtjes ndaj kryeministrit përshkruhet si “gati kriminal”. Teksti bën dallimin midis kritikes politike ndaj Ramës, që sipas autorit është e pranueshme, dhe sulmeve që shkojnë përtej, duke etiketuar Shqipërinë me fjalë negative nga podiumi.
Një tjetër pikë e theksuar është paradoksi i protestuesve që dikur kanë përfituar nga pushteti i Ramës: shumë prej tyre, thuhet, kanë qenë pjesë e sistemit dhe kanë marrë poste e përfitime, por tani shfaqen si revolucionarë. Autori përfundon se demokracia ka nevojë për kundërshtarë të fortë dhe kauza të pastra, dhe propozon që protesta të “pastrohet” nga urrejtja, duke rikthyer fokusin tek çështjet konkrete mjedisore dhe qytetare.
