Haki Xhaja është një nga të paktët mjeshtër të mbetur në Elbasan që mban gjallë artin e vjetër të gdhendjes së drurit. Ai e ka nisur kontaktin me drurin që në moshën 13-vjeçare, moment që ndezi pasionin që do ta shndërronte zanatin në mënyrë jetese dhe profesion. Stina e verës e gjen shpesh jashtë punishtes së tij: në rrugicat e Drilonit dhe në pika të tjera turistike, ku Hakiu u ofron pushuesve punime druri që, përtej objektit praktik, përfaqësojnë një copëz tradite dhe mjeshtërie shqiptare.
Edhe pse ka mbushur moshën e pensionit, ai vazhdon të punojë me të njëjtin përkushtim si në ditët e para. Hakiu punon rregullisht plot tetë orë në ditë në fshatin e tij të lindjes, Mlize, dhe më pas udhëton drejt qyteteve të ndryshme për të shitur apo ekspozuar punimet e tij. Nga duart e tij dalin objekte të ndryshme shtëpiake: lugë, garuzhde, pirunë dhe enë të ndryshme kuzhine—sektori i tij i preferuar, ku druri merr formë dhe, siç përshkruhet, shpirt.
Ai shpreh vendosmërinë për të punuar derisa të ketë forcë, duke e quajtur profesionin e tij një dashuri të pashuar. Rruga e emigracionit e ka ndarë për një periudhë të shkurtër nga ky zanat, por thirrja e drurit ka qenë më e fortë dhe e ka rikthyer sërish tek puna. Praktika dhe rutina e përditshme e mbajnë të lidhur me artin e gdhendjes së drurit, ndërsa lëvizjet midis fshatit dhe qyteteve tregojnë mënyrën se si Hakiu kombinon punën e stacionit me prezencën në ambiente turistike gjatë verës.
Përmes punimeve të tij, Haki Xhaja ruan dhe transmeton një pjesë të trashëgimisë të craft-it të drurit në zonën e Elbasanit, duke vazhduar një jetë të lidhur ngushtë me zanatin që filloi kur ishte adoleshent dhe që e mban aktiv edhe në moshën e tretë.
