Në fundin e viteve ’80 dhe fillimin e viteve ’90, Serie A dhe futbolli ndërkombëtar u pasuruan me një rivalitet të spikatur mes Napolit të Diego Maradonës dhe Milanit të Franco Baresit. Ndeshjet për titull midis këtyre dy skuadrave u karakterizuan nga përballje të ashpra në fushë, por marrëdhënia midis dy kapitenëve përtej rivalitetit sportiv u dallua nga një respekt i thellë dhe admirimi i ndërsjellë.
Maradona nuk e fshehu kurrë vlerësimin e tij për Baresin, të cilin e përshkroi si rivalin më të vështirë, më të pastër dhe më inteligjent që kishte përballuar ndonjëherë. Sipas deklaratave të tij, Baresi ishte përqendrimi maksimal si mbrojtës, një lider i vërtetë dhe mbrojtësi më i madh me të cilin ai ishte takuar gjatë karrierës. Këto fjalë pasqyrojnë një njohje të hapur të cilësive profesionale dhe udhëheqëse të kapitenit të Milanit nga ana e yllit argjentinas.
Respekti i ndërsjellë u manifestua në një moment simbolik pas ndeshjes së zakonshme të ndërrimit të fanellave: pas këtij rituali, Maradona veshi fanellën me numër 6 kuqezi të Baresit. Ky gjest, i mbajtur si një episod i veçantë në historinë e futbollit, u lexua si dëshmi e nderimit të thellë midis dy figurave kryesore të asaj periudhe. Të shihje idhullin e Napolit të veshur me fanellën e rivalit të tij më të madh u konsiderua një simbol i madhështisë së momentit dhe i marrëdhënies personale që tejkalonte ngjyrat e klubeve.
Ky veprim i Maradonës dhe fjalët që ai i dedikoi Baresit përshkruhen sot si një gjest fisnikërie dhe madhështie sportive, që rikthen në kujtesë epokën e artë të futbollit dhe dy simbolet që, sipas përshkrimit, lartësuan lojën. Përplasjet në fushë, bashkë me këtë respekt të sinqertë midis dy kapitenëve, formojnë një pjesë të veçantë të historisë së futbollit të asaj periudhe.
