Historia mes Franco Baresit dhe Werner Herzogut rrëfen një miqësi të lindur përmes letrave mes një regjisori gjerman dhe një prej ikonave të futbollit. Herzog, i njohur për projekte ekstreme si tërheqja e një anijeje përmes xhunglës së Amazonës gjatë xhirimeve të “Fitzcarraldo”, dhe Baresi, mbrojtës i heshtur dhe modest i rritur në provincat e Lombardisë, dukeshin në fillim si figura krejt të ndryshme. Megjithatë, pikërisht këto dallime i afruan.
Herzog e shihte Baresin si një figurë që tejkalonte futbollin; për të, kapiteni i Milanit ishte “shumë i madh për një film” dhe pothuajse i pamundur për t’u përkthyer në ekran. Regjisori e përshkroi më parë Baresin: “Franco është vetë jeta. Ndonjëherë jeta reale është në njërën anë dhe kinemaja në anën tjetër.” Pavarësisht kësaj, shumë tifozë do të kishin dëshiruar një dokumentar apo film biografik të realizuar me stilin e Herzogut.
Baresi mbeti një simbol i besnikërisë, sakrificës dhe qetësisë në një sport ku shpesh mbizotëron zhurma. Autobiografia e tij mban titullin “Të lirë për të ëndërruar”, një frazë që lidhet edhe me filozofinë artistike të Herzogut. Baresi ishte admirues i filmave të Herzogut, veçanërisht i “Fitzcarraldo”; në një vizitë në Brazil ai vizitoi Manausin dhe teatrin Amazonas për të zhytyrë në atmosferat që përshkruante regjisori: “Doja të zhytesha në atmosferat e përshkruara nga Herzog. Të kuptoja botën e tij dhe mënyrën e tij të perceptimit të realitetit.”
Korrenspondenca e tyre e gjatë, shkëmbimi i librave dhe ideve kulmoi me takimin e parë personal në maj të vitit 2022 gjatë Panairit të Librit në Torino. Herzog përshkroi marrëdhënien si një “afinitet zgjedhor”, një lidhje natyrale mes dy njerëzve që shikonin botën në mënyrë të ngjashme. Ai vlerësonte te Baresi atë që kërkonte në kinematografi: vizionin — “E dua vizionin e tij në fushë.”
Herzog kishte admirimin e veçantë për dy futbollistë: Gerd Müller dhe Franco Baresi, të cilët për të ishin më shumë se lojtarë, por artistë që dinin të interpretonin hapësirën ashtu si një regjisor përmes kamerës. Baresi njihet edhe si figurë e rezistencës, si në finalen e Kupës së Botës 1994 kur luajti me një dëmtim të rëndë për të mbrojtur Italinë. Për Baresin, vlerësimi nga një regjisor i madh “të shkakton të dridhura.”
