Rama thotë se mësimi kryesor nga protesta është se “faktet tona nuk mjaftojnë më”, sepse në Shqipërinë që qeveria pretendon se ka transformuar rrënjësisht, njerëzit nuk ndihen të kënaqur nga ndryshimet e arritura. Sipas tij, qytetarët jetojnë me pritshmëri që rriten më shpejt se aftësia e shtetit për t’u përgjigjur, dhe përjetojnë zhvillimin me tension dhe pasiguri për vendin e tyre në një ekonomi në rritje. Ai nënvizon se nuk mjafton të qeveriset duke prezantuar investime, arritje dhe integrime; qeverisja duhet të shkojë në harmoni me përvojën e përditshme të qytetarëve, sepse emocionet dhe pritshmëritë e tyre nuk lidhen më me statistikat ekonomike, por me pritshmëritë personale.
Rama e konsideron “bulevardin e flamingove” jo thjesht si një protestë, por si një pasqyrë që sfidon udhëheqjen të vlerësojë nëse është e përgatitur të qeverisë Shqipërinë në këtë fazë të re. Ai shikon në atë pasqyrë mbylljen e një epoke dhe fillimin e një tjetër. Epoka e mbyllur është ajo e mungesave, ku shoqëritë i përjetonin ndryshimet me gëzim si një dhuratë, pasi jetonin në kushte varfërie dhe poshtërimi. Epoka e hapur, sipas Ramës, është epoka e pritshmërive: në të reja shërbimet e mira konsiderohen të rëndomta dhe mungesat nuk tolerohen më; rruga e re është standard dhe shoqëria nuk imagjinon më se mund të jenë edhe më keq, ndaj toleranca ndaj gabimeve dhe shërbimeve të dobëta ulet, sepse pritshmëria është “ka edhe më mirë”.
Ai gjithashtu përmend se për mbi njëqind vjet në Shqipëri nuk ishte hetuar asnjë zyrtar i lartë dhe korrupsioni ishte perceptuar si një fatalitet. Pyetjes nëse qytetarët besonin se do të shihnin një ditë zyrtarë të lartë para drejtësisë, përgjigja historikisht ishte negative, sipas Ramës. Konkluzioni i tij është se qeverisja duhet të kuptojë dhe adresojë këto pritshmëri dhe të përshtatet me kërkesat e reja të shoqërisë në këtë fazë të zhvillimit.
