Autori nis nga leximet e Plutarkut dhe veprës së tij “Jetë paralele”, ku krahasohen figurat greke dhe romake për të evidentuar ngjashmëri dhe dallime mes dy botëve. Kjo metodë krahasuese e sjell si frymëzim për një reflektim mbi paralelizmat mes periudhës komuniste 45-vjeçare dhe periudhës paskomuniste 36-vjeçare. Ai vë në dukje një moment vendimtar në mes të viteve ’70 kur Enver Hoxha kryeu një spastrim brenda Partisë: shumë bashkëpunëtorë u pushkatuan, u burgosën ose u internuan; vendin e tyre e zënë njerëz të rinj, të panjohur, pa kujtesë të veprimeve të mëparshme. Këta të rinj, argumenton autori, shërbyen si “dëshmitarë” të fshirë të së kaluarës dhe si adhurues të pamëshirshëm të liderit, duke forcuar pozicionin e tij si figurë hyjnore.
Termi “gjaku i ri” përshkruhet si llaç dhe çimento për liderin, pasi njerëzit pa përvojë dhe pa mbështetje sociale u bënë mburojë ndaj rrezikut nga shokët e mëparshëm. Autori vëren se pas rreth tridhjetë vjetësh nga ngritja në pushtet, po përsëriten mekanizma të ngjashëm në partitë e mëdha të tashme: përjashtime, largime dhe afrim i të rinjve pranë liderit tradicional, megjithëse jo me metoda ekstreme si më parë. Struktura aktuale krahasohet me atë të kaluarës: lideri tradicional përreth të cilit vendosen të rinj pa përvojë, pa kujtesë dhe pa mbështetje sociale.
Autori përmend gjithashtu taktikat e Enverit për të ndarë pushtetin midis partisë dhe institucioneve të tjera, duke krijuar grupime me pushtet të kufizuar dhe rivalitete mes tyre, dhe shpjegon se linja e partisë ndryshonte sipas aleancave të kohës (Jugosllavia, Stalini, Kina), përfundimisht duke mbetur e vetme. Të atyre që përfaqesoninin vijën e mëparshme u hoqën edhe kujtimet historike të politikës së mëparshme; partia humbi boshtin ideologjik dhe u bë në praktikë “e liderit”, ndonëse shpallte veten “parti e gjithë popullit”. Autorja citon Hannah Arendtin për mungesën e nazistëve/komunistëve pas rënies së regjimeve dhe kujton vitin ’90 kur nuk gjendeshin më komunistët që dikur mblidheshin. Teksti mbyllet me një reflektim se, përtej ideologjive, historia përsëritet — “rrota e historisë”.
