Argjentina, skuadra që për vite magjepsi me Lionel Messin, tregoi edhe një anë të diskutueshme në finalen e humbur ndaj Spanjës, duke mos mundur të rivalizonte në aspektin teknik dhe shpesh zgjedhur lojën e ashpër për të prishur ritmin e kundërshtarit. Pamja e Messit duke qarë gjatë ceremonisë së ndarjes së medaljeve u konsiderua nga shumë tifozë si sinjal se fundi i karrierës së tij me kombëtaren mund të jetë afër, ndërsa Spanja me Rodrin dhe talentin e ri Lamine Yamal po shfaqet si një fuqi e re të futbollit botëror.
Në fushë, Argjentina mbështeti më shumë lojën fizike sesa atë teknike. Nicolas Otamendi, Leandro Paredes dhe Enzo Fernández ishin protagonistë të një ndeshjeje me shumë ndërhyrje të forta; Enzo Fernández u ndëshkua me karton të kuq pas një ndërhyrjeje të rëndë ndaj Pau Cubarsí. Edhe Leandro Paredes u kritikua për mënyrën si hyri në lojë—u përfshi menjëherë në duele të ashpra dhe një shtyrje ndaj Rodrìt pak minuta pas aktivizimit u pa si tregues i strategjisë së Argjentinës për të prishur ritmin e kundërshtarit.
Trajneri Lionel Scaloni bëri pesë zëvendësime që në minutën e 70-të për të kërkuar një reagim, duke ndryshuar ndjeshëm formacionin krahasuar me gjysmëfinalen dhe aktivizuar Gonzalo Montielin, Nico Gonzálezin dhe Rodrigo De Paul për të frenuar Spanjën. Megjithatë, problemet fizike dhe mosha e disa lojtarëve ndikuan në performancën e ekipit. Pas përfundimit të finales, Scaloni la të hapur mundësinë e largimit nga stoli i Argjentinës: “Do të vazhdoj deri në dhjetor dhe më pas ka shumë gjasa të ndalem”.
Argjentina u përpoq ta çonte sfidën drejt kohës shtesë dhe penalltive, një skenar ku më parë kishte treguar forcë psikologjike, por këtë herë plani nuk funksionoi dhe Spanja doli fituese, duke konfirmuar epërsinë e saj. Humbja mund të shënojë jo vetëm fundin e këtij turneu, por edhe mbylljen e një cikli historik, ndërsa kombëtarja përballet me sfidën e ndërtimit të një epoke të re ndërsa Messi i afrohet fundit të karrierës.
