Qeveria e Kosovës kërkoi nga Bashkimi Evropian të reagojë më fuqishëm ndaj deklaratës së ministres serbe Snezhana Paunoviç, e cila për televizionin serb Kurir tha se, po të ishte në vend të Sllobodan Millosheviqit në 1998, “do ta kishte spastruar etnikisht Kosovën”. Përgjigjen fillestare të BE-së, Prishtina e vlerësoi si “të kufizuar dhe të vonuar”. Kosova ngriti padi ndaj Paunoviqit dhe ia ndaloi përherë hyrjen në vend.
Zëvendëskryeministri i parë dhe ministri i Jashtëm i Kosovës, Glauk Konjufca, i dërgoi letër përfaqësueses së lartë të BE-së, Kaja Kallas, duke kërkuar që BE-ja “t’i dënojë qartë dhe publikisht deklaratat e ministres Paunoviq, t’ua bëjë të qartë autoriteteve serbe se një retorikë e tillë është e papranueshme dhe në kundërshtim me vlerat evropiane, si dhe ta trajtojë këtë çështje seriozisht në kuadër të dialogut politik dhe procesit të anëtarësimit të Serbisë në BE”.
Komisionarja për Zgjerim, Marta Kos, e përsëriti dënimin dhe tha se ishte e habitur që Paunoviq vazhdon të jetë ministre, duke e cilësuar deklaratën “të tronditshme”. Në Serbi, presidenti Aleksandar Vuçiq deklaroi se fjalia e saj “nuk pasqyron vullnetin tim, e as të Qeverisë së Serbisë” dhe theksoi se politika e shtetit është dialogu, jo spastrimi etnik. Paunoviq nuk i tërhoqi fjalët; ajo tha se janë nxjerrë jashtë kontekstit dhe u kërkoi falje Vuçiqit dhe Qeverisë për reagimet që shkaktuan.
Në Kuvendin e Serbisë, deputeti shqiptar Shaip Kamberi njoftoi se 53 deputetë opozitarë kanë dorëzuar kërkesë kryeministrit Gjuro Macut për shkarkimin e Paunoviqit dhe i kërkuan që “pa asnjë vonesë” ta propozojë shkarkimin në parlamentin me 250 vende, por nuk është e qartë nëse do të bëhet një propozim i tillë.
Vëzhgues nga Kosova dhe Serbia thanë për Radion Evropa e Lirë se deklarata e Paunoviqit është pjesë e një modeli politik të Serbisë ndaj Kosovës dhe kërkuan veprime konkrete nga bashkësia ndërkombëtare, jo vetëm reagime. Deklaratat prekën plagë të vjetra: gjatë luftës 1998–1999 qindra mijëra civilë shqiptarë u dëbuan; lufta la mbi 13,000 të vrarë kryesisht shqiptarë dhe mijëra të zhdukur, ndër të cilët rreth 1,500 ende janë të zhdukur. Tribunali për ish-Jugosllavinë në Hagë e cilësoi udhëheqjen e atëhershme të RFJ-së pjesëmarrëse në një “ndërmarrje të përbashkët kriminale” me qëllim ndryshimin e balancës etnike për të ruajtur kontrollin serb mbi Kosovën; Sllobodan Millosheviq vdiq para përfundimit të gjykimit, ndërsa Millan Millutinoviq u shpall i pafajshëm.
