Pasioni i lidhur me fitimet e vogla nga shitja ka bërë që puna e dorës të rezistojë për shekuj, edhe pse po zbehet për shkak të mungesës së interesit tek të rinjtë. Kjo punë tradicionale mbetet e pranishme kryesisht për shkak të përkushtimit dhe dashurisë së grave të moshuara që e kanë ruajtur dhe ushqyer atë ndër vite, duke e kombinuar shpesh me nevojën për të siguruar të ardhura të vogla nga tregtimi i prodhimeve të dorës.
Si shembull konkret për këtë jetëgjatësi të zanatit është 73-vjeçarja Hyrije Kycyku, e cila prej 60 vitesh end fijen në furkë dhe punon me shtiza. Ajo vazhdon të përdorë këto teknika tradicionale për të prodhuar triko dhe çorape leshi, ndërsa aktiviteti i saj shoqërohet me shitje të vogla që mbështesin vazhdimin e punës së dorës. Përmes punës së saj të gjatë, Kycyku përfaqëson një lidhje direkte me praktikat tradicionale të punës të këtyre zonave dhe tregon se si mjeshtëria dhe përvoja mbajnë gjallë zanatin.
Tregu për këto produkte të dorës vjen edhe nga vizitorë të veçantë: turistët kosovarë që frekuentojnë llixhat janë blerësit kryesorë të trikove dhe çorapeve të leshit. Këta turistë preferojnë dhe blejnë këto artikuj, duke krijuar një rrjet tregtar të vogël që ndihmon në qarkullimin e prodhimeve tradicionale. Përkundër kësaj, kërkesa nuk mjafton për të përcaktuar të ardhmen e plotë të zanatit kur brezat e rinj tregojnë pak interes për ta mësuar dhe vazhduar atë.
Grupet e të moshuarave, të cilat janë rritur me kulturën e punës dhe traditës, shprehin keqardhje për tendencën e zhdukjes së kësaj kulture. Ato vënë në dukje se puna e dorës dhe traditat rreth saj përbëjnë elemente të identitetit të komunitetit, dhe ndjejnë se humbja e këtyre praktikave do të ndikojë në ruajtjen e vlerave të mëparshme. Në këtë kontekst, përpjekjet individuale të grave si Kycyku dhe blerjet e turistëve paraqesin mënyra të kufizuara për të mbajtur gjallë një traditë që përballet me sfida serioze për brezin e ri.
