Morena Corbellini, nëna e 13-vjeçares Aurora Tilë, kundërshton sinqeritetin e rrëfimit të ish-të dashurit të vajzës së saj, i cili më 13 korrik, gjatë procesit në apelin e çështjes, pranoi se e kishte hedhur Aurorën nga ballkoni i një pallati në Piacenza më 25 tetor 2024. I riu, i akuzuar për vrasje të rënduar, ishte dënuar në shkallën e parë me 17 vite burg.
Corbellini thotë se nuk beson në pendesën e tij dhe e sheh rrëfimin si një përpjekje për të përfituar ulje dënimi. Ajo rikujton se fillimisht i akuzuari kishte zgjedhur gjykimin e shkurtuar dhe kishte deklaruar pafajësinë; pasi nga ai vendim kaluan afro dy vjet, ai erdhi me një rrëfim që pranonte autorësinë dhe kërkonte falje, të cilat sipas saj ishin të fabrikuara. Nëna shprehet se në fytyrën e tij nuk pa shenja pendese dhe se ai disa herë shikoi avokatin për të kuptuar se çfarë duhej të thoshte.
Ajo deklaron se nuk do ta falë kurrë autorin e krimit, as nënën e tij, të cilën akuzon se e dinte ngjarjen që në fillim dhe nuk e tregoi. Për Corbellinin, një nënë duhet të nxjerrë të vërtetën dhe të mos gënjejë përballë dhimbjes. Ajo gjithashtu shpjegon se kurrë nuk ka besuar se vajza e saj kishte kryer vetëvrasje, duke theksuar se Aurora kishte dëshirë për të jetuar.
Duke përshkruar momentin e rrëfimit në gjykatë, Corbellini thotë se qëndroi e heshtur, jo për të fyer, por për të treguar se që nga fillimi kishte të drejtë. Ajo shpreson që drejtësia të veprojë dhe që mos t’i hiqen vite dënimi.
Sa i përket mundësisë së një uljeje të dënimit, nëna thotë se ligji duhet të zbatohet, por nuk do të ishte e kënaqur me një vendim të tillë; edhe 17 vite i duken të pakta. Sipas saj, i riu përdori çdo mundësi për të reduktuar dënimin, ndër të tjera duke zgjedhur gjykimin e shkurtuar dhe duke pretenduar se ndjek një proces rehabilitimi në burg, ndërsa ajo thotë se ai ka kryer edhe shkelje të tjera gjatë vuajtjes së dënimit. Në fund, Corbellini flet për mungesën e vajzës: jeta pa Aurorën “nuk është jetë” dhe ajo do të vazhdojë të luftojë për të.
